12.09.2010r. Czas tak szybko płynie...

Niedawno pisałam, że 12 września to dla mnie bardzo ważny dzień i że trochę o nim niebawem napiszę. Nadeszła więc ta chwila w której-wybaczcie-przemycam na bloga trochę prywaty i dzielę się swoimi osobistymi przeżyciami.
12 września rok temu ja i mój M. przed Bogiem ślubowaliśmy sobie wzajemną miłość, wierność i uczciwość małżeńską.
Czas płynie tak szybko, że aż trudno uwierzyć mi, że minęło od tamtego wydarzenia JUŻ 12 miesięcy.. zdaje się raczej jakby minęła zaledwie jedna chwila...Wszystko co wydarzyło się tamtego dnia wciąż czuję przenikliwie i prawdziwie w moim sercu i przechowuję głęboko w mej pamięci.
Chwile jak i pamięć są niesłychanie ulotne..wszystko więc co tylko się się udało uchwycić fotografowi znalazło się na zdjęciach w naszym ślubnym albumie, na płycie DVD, to co zaś ja sama zdołałam uchronić przed wyrzuceniem,zniszczeniem, zapomnieniem zachowałam i przechowuję w specjalnym pudełku......są to same sentymentalne drobiazgi, nic stanowiącego jakąś wartość materialną, ale wiem, nie umiałabym się z tymi pamiątkami rozstać. Nic wielkiego-ot kilka kryształków z mojego ślubnego bukietu składającego się z szalenie delikatnej eustomy, wzory naszych zaproszeń ślubnych, kokardka z klamki auta, którym jechaliśmy do ołtarza, groszówki rzucane przed kościołem przez gości, tekst podziękowań dla rodziców spisany moją ręką, układany wspólnie z M.a wygłoszony łamiącymi się nam głosami na sali, karteczka z pieczątką z
zakrystii, potwierdzająca wpłatę zadatku na strojenie kościoła, moja podwiązka, 2 bardzo stare klucze przewiązane sznurkiem i 2 bardzo stare guziki połączone razem sznureczkiem,przesłane nam pocztą przez pewną Kasię C. która nie mogła niestety dotrzeć na nasz ślub,ale pamiętała o nas...różne rachunki, karteczki, kartka z kalendarza z tego dnia, lista gości, kupony totka podarowane nam przez gości i inne drobiazgi...
Nie tak dawno, bo wczoraj pisałam Kasi swoje świadectwo mojego szukania w świecie drugiej połówki...i przyznam, że nie było wcale jak się okazało trudno, bo nie szukałam sama. Moja modlitwa, wołanie w zasadzie i dobijanie się uparte do "Góry" zostało wysłuchane, bo w niedługim czasie spotkałam w końcu tego jedynego.
Zastanawiałam się czy pisać to wszystko...może nie...to takie publiczne obnażanie się przecież...ale zaraz potem siedząc tu i wybierając zdjęcia, które poniżej możecie obejrzeć przypomniałam sobie o tych wszystkich moich przyjaciółkach, które szukają nadal jak ja kiedyś tego jedynego człowieka na życie. Piszę to wszystko po to, by dodać otuchy tym wszystkim, którzy nadal szukają.
Wystarczająco długo byłam samotna nie będąc wcale sama, a potem sama prawdziwie,i samotna... żeby nie zacząć w końcu coś z tym robić. Moje codzienne dobijanie się do Pana Boga, moja pielgrzymka w tej intencji...wreszcie napisanie do nie pamiętam ilu zgromadzeń by pukali tam do góry razem ze mną i ze mną prosili w końcu odniosło skutek. Niedługo potem spotkałam kogoś...ale absolutnie nie brałam pod uwagę tego, że to będzie TEN ktoś dla mnie.
Pamiętam jak dziś jak jechałam na Mszę po której była nowenna do o. Pio i oddałam do skrzynki intencji karteczkę z prośbą o łaski"dla mojego kolegi M., by spotkał na swojej drodze miłość, prawdziwą, szczerą, czystą i głęboką, by był szczęśliwy i nigdy nie był już samotny"...Nawiasem mówiąc ten kolega M. jest obecnie moim mężem;) Ma poczucie humoru Pan Bóg widać;)
Zamyślam się, zamyślam......Może trochę foto-wspomnień...
Zatem zapraszam:)

Przygotowania w domu, pani Joasia coś tam mi kombinuje z makijażem





Sprawdzam efekt w lustrze



Czas na suknię...bez pomocy się nie obejdzie;)





Wszystko musi być na swoim miejscu;)



Jeszcze grosik do pantofla na szczęście. Grosik?;)



Dziewczyny wszystko mam na swoim miejscu? Może ktoś poprawi?



A fryzura też?



To czekamy na Pana Młodego ;)





...a Pan Młody wyluzowany, prawie już gotowy;)



W końcu nadchodzi:)



Gosia-moja świadkowa czyni swoją powinność:)







Czas na błogosławieństwo



Nasze obrączki, z nietypowym grawerem.Nie jest to ani data ślubu, ani nasze imiona czy inicjały. Zdradzę tyle, że jest to pewne zdanie...zaczyna się na mojej obrączce...a kończy się na obrączce M.





Czas już jechać do Kościoła.



Już wchodzimy do środka:)





















Bardzo intymna chwila...zastanawiałam się czy powinnam upubliczniać...





I są, obrączki na naszych palcach serdecznych:)



Ryż, ryż, ryż...i grosiki;)





Prezent od przyjaciół-białe gołąbki:)









Grosiki trzeba cierpliwie wyzbierać;)



Tren można już przypiąć z powrotem ;)



Pstryk...pamiątkowa fotka i jedziemy na salę...



A tam...

Działo się oj działo...;))Kto był ten wie.,hihi:)
Pierwszy taniec...do melodii...którą DJ miał grać u mojej przyjaciółki na weselu jako pierwszy taniec...a, że wesele mieli tydzień po nas to pomylił najwyraźniej wesela. Wyobraźcie sobie naszą minę jak włączyli nam kawałek, którego nie znamy;) Była to jedyna wpadka, ale w sumie zabawna;) Tyle, że rzeczona przyjaciółka to osoba niebanalna i taką też piosenkę wybrała na pierwszy taniec...kompletnie nie do zatańczenia dla nas;)))
Krojenie tortu, masa śmiechu przy zabawach, oczepiny, podziękowania dla rodziców, tańce do rana...ach....tak szybko minęła ta noc...







O...tren się odpiął...i wszyscy chcą pomóc;)







Od tamtego dnia mija rok....W końcu małżeństwo można zacząć liczyć w latach nie w miesiącach;)
Ta sama suknia co rok temu, zwyczajem podpatrzonym u Kamili z zakamarka i u mnie została na ten dzień wyciągnięta z szafy...od razu jakoś tak uroczyściej się zrobiło:)





Wszystko przygotowane na wieczór...nasze skromne domowe świętowanie...Album ze zdjęciami, płyta DVD przywołująca wiele wspomnień, wzruszeń, ale i śmiechu, zadumy i refleksji, pyszne wino z dzikiej róży domowej roboty, które dostaliśmy na ślub od moich teściów, szwarcwaldzki tort wiśniowy, księga gości, którą czytaliśmy ponownie ze wzruszeniem, eustomy na stole...Uroczystość przeżyta skromnie w ciszy naszych serc, ale pięknie i głęboko.
Część wieczoru-ta podczas której oglądaliśmy film z wesela odbyła się w towarzystwie mamy jako, że tata w tym czasie akurat leżał w szpitalu...No i jeszcze telefony, życzenia...ach...jak najwięcej takich chwil...
:)



















Gdzieś w Internecie natknęłam się na poniższą modlitwę. Chciałabym zadedykować ją wszystkim szczęśliwie zakochanym, zakochanym nieszczęśliwie, tym samotnym, samym, ym czekającym na miłość i wszystkim tym którzy kochają i tym którzy bardzo miłości potrzebują.

"Zapal w nas, Panie ogień Twej miłości
aby w nas trwała ponad wszelką wiedzę, ponad języki ludzi i aniołów, płonąc dla Ciebie. Miłość łagodną , czystą i cierpliwą, która o sobie nigdy nie pamięta, zło zapomina, dobrem się raduje, wlej w nasze serca. Wszystko przeminie , gdy nadejdzie wieczność, nadzieja spełni; miłość zostanie , by się cieszyć Tobą w Twoim królestwie. Ojcu, Synowi i Duchowi prawdy, który miłości darem jest i dawcą, chwała niech będzie , cześć i uwielbienie teraz i zawsze
Amen"

Rozpisałam się, wybaczcie...chciałam jednak jeszcze raz przeżyć ten dzień:)