domek na drzewie

Szczęście to ta chwila co trwa...

2012-01-25T22:46:00.002+01:00

dziś minimum słów-maksimum treści;)

Krótki wpis o misiach

2012-01-25T16:17:00.007+01:00

Dziś króciutko. Nie ma co się rozwodzić;) Pisałam już o swojej wielkiej miłości do misiów, ale dawno ich nie kupowałam. Jednak będąc jeszcze na macierzyńskim, kiedy miałam jeszcze za co cokolwiek sobie kupować, bo teraz to jedna wielka dziura budżetowa- udało mi się powiększyć moją kolekcję o nowych przyjaciół w szalenie przyjaznych cenach:)

2 sympatyczne misiaki

i kolejne 2, od Harrodsa:)

tego kupiłam dla Lenki:)

No cóż...każdy ma jakiegoś bzika;)

Czas w skrzyni zamknięty...

2012-01-24T11:35:00.009+01:00

Kto mnie zna ten wie, że sentymentalna jestem i prawie nic nie wyrzucam. Mam z tego powodu pękającą w szwach piwnicę i wypełnione po brzegi szuflady... ale też zarazem dużo radości przy oglądaniu przechowywanych w nich przedmiotów kojarzących się z miłymi chwilami w życiu...Czasem jest to bilet z jakiejś wycieczki, czasem karta hotelowa, czasem jakaś mapa, zdjęcie, zaproszenie a czasem konkretny przedmiot.
Moja mama w przeciwieństwie do mnie nie lubi zagraconych przestrzeni domowych i bez mrugnięcia okiem pozbywa się wszystkiego co nie jest praktyczne i niezbędne. W związku z tym nie mam niestety żadnej książeczki czy zabawki zachowanej z dzieciństwa... a szkoda. Nauczona doświadczeniem, że lepiej jest żałować, że się coś zrobiło niż żałować, że się tego nie zrobiło, postanowiłam, że moja córka będzie miała pamiątki zbierane już od pierwszego dnia jej życia. W tym celu z okazji przyjścia na świat Lenki zakupiliśmy Jej pokaźnych rozmiarów kufer i zamierzam składać w nim te wszystkie "pierwsze" pamiątki...Bransoletki i karta ze szpitala, nagrania z USG prenatalnego,pierwsze ubranko, pierwszy smoczek, pierwsze buciki, pamiątki chrztu św., wyjątkowa sukienka w której tak pięknie wyglądała, nasza lista "mądrych" pytań do położnej;)kartka z kalendarza z dna w którym przyszła na świat... a w przyszłości pierwsze rysunki i inne "pierwsze" drobiazgi. Kufer ma być prezentem na jej pierwsze "dorosłe" urodziny. Nie wiem czy się ucieszy, czy się spodoba...a nóż będzie sentymentalna jak jej mama;)

A kiedy byłam jeszcze w ciąży zakupiłam taki nocnik retro;) Uspakajam od razu, że potomki sadzać na nim nie zamierzam, bo twardy i z pewnością niewygodny...może będzie osłonką na kwiaty, albo przewrotnie będzie misą na słodycze...zobaczymy. A może Wy macie jakieś pomysły na zastosowanie?:)

*P.S. Wpis ten dedykuję moim trzem przyjaciółkom-Kasi, Małgosi i Adze. No cóż, teraz nie możecie już powiedzieć, że nic z "tym" nie robię...Coś robię...
A pozostałym miłego dnia życzę!

Pierwsze koty za płoty!;)

2012-01-22T11:28:00.004+01:00

Donoszę z dumą wszem i wobec, że moje dzielne dziecko ma za sobą swoją pierwszą marchewkową łyżeczkę!:)Jako, że Lenka ma już prawie pół roku uznałam, że przyszedł czas gdzie może posmakować czegoś innego niż mleczko mamy. Trochę było krzywienia, plucia, zdziwienia co to takie mama daje dziwne jakieś ni to witaminka ni to probiotyk, gęste jakieś takie, zamiast połykania wysuwanie języczka...ale ostatecznie chyba posmakowało i potem jak tylko załapała, że trzeba otwierać buziaczka by dostać więcej to otwierała szeroko :)
Dowody:

11

2012-01-17T14:40:00.017+01:00

11 rzeczy, które zapamiętam z roku 2011...

1. Moja ciąża-po 12 latach leczenia i walki w końcu i ja doczekałam się tego cudu:)
Moje szczęście pod sercem chowane...

2. Oczekiwanie, przygotowania:)

3. Przyjście na świat ukochanej córeczki:)

4. Remont w 8 miesiącu mojej ciąży i wszechobecne kartony. Chyba jesteśmy szaleni;)

5. Hmm...No cóż...zwolnienie z pracy, kiedy byłam w końcówce 5 miesiąca ciąży.....

6. Tonący w kwiatach balkon, który M. zakwiecił specjalnie dla mnie, bym miała gdzie spędzać czas kiedy trudno mi juz był z brzuchem swobodnie ruszyć się z domu...

7. Ktoś zawiódł moje zaufanie i ciężko było...ale skoro Ziemia dalej się kręci to i moje życie toczyć się musi dalej.

8. Pierwsza żywa choinka w naszym domu, choć skromna,ale jednak żywa:),no ale przede wszystkim pierwsze święta w takim składzie!!!:)

9. To rok w którym M. zrobił prawo jazdy i nareszcie staliśmy się wolni, mobilni, wszędzie zaczęło być blisko:)

10. Rozmowy. Przyjaciele. Emocje.

11. Macierzyństwo. Bliskość. Spełnienie.
:)

...i tak poza tym wszystkim pewien tort, który zrobiłam dla mojej mamy na Dzień Matki...a w tym roku było to przecież także po raz pierwszy i moje święto:)

Pokoik Lenki

2012-01-17T00:03:00.011+01:00

Dawno już miałam zamiar pokazać zdjęcia pokoiku Lenki, ale jakoś nie było to okazji to czasu to nastroju to inne czynniki...Ostatecznie nie pokazywałam go bo czekałam aż zrobię lepsze zdjęcia, ale a to nie było kiedy a to nie było czasu a to dobrego światła a to znowu nie miałam nastroju a to baterie w aparacie rozładowane i ciągle coś stało na przeszkodzie. Zdjęcia które za chwilę pokażę zrobiłam dosłownie w końcówce ciąży przy fatalnym oświetleniu, akurat za oknem szalała burza a ja koniecznie chciałam pokazać ten pokój komuś z kim konsultowałam te aranżacje. I chyba pokój lepszych zdjęć się nie doczeka bo...a to nie ma kiedy a to czasu nie ma a to dobrego światła..........
Przepraszam za jakość zdjęć...A pokój to też nic szczególnego zapewne, ot zwykła ikea...ale moje postanowienie w walce z... depresją (wbrew temu co pewnie pomyśleliście wcale nie poporodową) to w każdym tygodniu zrobić 1 rzecz. W tym tygodniu padło na zamieszczenie wpisu na blogu.

A na koniec moja gwiazdka najjaśniejsza:)

PS Dziękuję za wpisy pod poprzednim postem i witam nowe obserwatorki i komentatorki:) Bardzo mi miło:)
Byłam i u Was na blogach,ale jakoś nie zostawiłam śladu po sobie....mam trochę gorszy okres na udzielanie się jakkolwiek. Wybaczcie.

Nasz mały cud...

2011-11-05T14:57:00.008+01:00

Za dwa dni miną trzy miesiące od kiedy jesteśmy w komplecie:) Trzy miesiące radości i nieprzespanych nocy, 3 miesiące uczenia się siebie nawzajem i odkrywania razem świata, 3 miesiące przeżywania nowego rodzaju miłości, 3 miesiące doświadczania cudu...LENKA-nasz cały świat.
Panie Boże, dziękuję.

A na koniec coś dla ducha, coś dla ucha, do posłuchania tutaj

Jesteśmy już w komplecie!:)

2011-08-13T13:23:00.006+02:00

Lenka;))))))
7.08.2011 przyszła na świat siłami natury, 3490g, 57 cm, 10 pkt:)
Nasz największy skarb!:)

Before & after ;)

2011-08-05T14:12:00.016+02:00

By złagodzić nieco atmosferę oburzenia jaka zapanowała w poprzednim poście na moim blogu wklejam zdjęcia z pokoju po remoncie-przed i po;)
Miałam wkleić "później"...ale nie wiem czy później czas będzie...wklejam więc póki jestem jeszcze w dwupaku;)))

Tak było tu kiedyś...Jednak w 8 miesiącu ciąży będąc stwierdziłam, że dłużej tego widoku nie zniosę;) I pokój przeszedł małą metamorfozę. Ja wiem, że to nie są drogie stylowe meble retro, że to zwykła ikea...ale dla mnie ta odmiana to spełnienie marzeń, w końcu budzę się w jasnej przestrzeni której styl bardzo pozytywnie mnie nastraja:)

No i tak jest tu teraz:

Chamstwo anonimowe

2011-08-05T09:12:00.005+02:00

Dawno nie było mnie na blogu, ale też i życiowe zawirowania nie pozwalają jakoś na dłużej siąść by skutecznie coś na blogu zaprezentować, przedstawić, pokazać zdjęcia, napisać. W moim życiu dużo się dzieje różności-niestety nie wszystko jest miłe, przyjemne-ot samo życie. Ale spokojnie-daję radę:)
zn
Chciałam napisać tylko kilka słów do anonimowych prowokatorów. Otóż jestem zażenowana sposobem i poziomem komunikacji niektórych osób. Początkowo uznałam, że nie będę usuwała anonimowych, po cóż robić cenzurę na blogu-każdy ma prawo wypowiedzieć swoje zdanie...pod warunkiem, że ma coś mądrego do powiedzenia i ta krytyka jest konstruktywna. Wyżywanie się na kimś za swoje jak sądzę kompleksy czy niepowodzenia życiowe, komentarze na żenującym poziomie, pisanie chamskich uwag na temat czyjegoś wyglądu to jednak uważam za przegięcie! Nie będę tolerowała takiego chamstwa na własnym blogu, nie będę wchodziła w żadne dyskusje, nie dam się sprowokować.
Interesujące, że frustracji przeważnie skrywają się za maską anonimowości....i im się wydaje, że są tacy anonimowi...No cóż, muszę Was zmartwić, niestety lub stety- mamy XXI wiek i w internecie nikt nie jest anonimowy a za obrażanie innych "anonimowo" toczy się już niejeden proces w sądzie.
Przepraszam miłych i kulturalnych podczytywaczy-to nie o Was mowa...

Internet to tak niesamowicie pojemne medium, że każdy może znaleźć miejsce dla siebie-nie podoba CI się mój blog? Nie musisz oglądać, czytać ani tracić mojego i swojego czasu na takie uwagi.

PS zdjęcie dodaję, żeby nie było tak bez zdjęć jakoś;)To zdjęcie pokoju po remoncie, może go pokażę za jakiś czas...i nie wiem czy blog nie będzie tylko dla zaproszonych osób, jednak nie mam ochoty zapraszać do swojego domu, życia, świata osób, które wchodząc tam nie szanują niczego, wręcz opluwają nas i zadowoleni z siebie wychodzą-jak ktoś mądry przed chwilą mi powiedział...

Po bardzo długiej nieobecności....

2011-05-09T21:12:00.048+02:00

Nie jestem na bieżąco. Z niczym. Ani z książkami czekającymi w kolejce na przeczytanie, ani z odpowiadaniem na maile, smsy, ani z filmami... Potwierdza się w moim przypadku reguła, że im więcej-tym mniej...Im więcej oczywiście czasu wolnego-tym mniej zorganizowania chyba...
Za to tyle w osobistym życiu wydarzeń,dziań, kolorów, emocji, tempa... że pozwoliłam się im porwać niczym trąbie powietrznej w sam środek i jakoś przepadłam w wirtualnej przestrzeni na tak długo....
Moje milczenie na blogu jednak nie jest przypadkowe. Nie...Tylko ja sama długo nie umiałam tego wszystkiego ogarnąć rozumem co się dzieje ani tym bardziej przekazać tego w jakiś nieskomplikowany sposób. ;-)I od dłuższego czasu zastanawiałam się jak to napisać by nie brzmiało patetycznie, sztucznie, nazbyt wzniośle,bowiem nie lubię jakoś obnosić się z tym co u mnie dzieje się pozytywnego w obawie by nie drażnić tym innych, nie narzucać się sobą, nie dręczyć tych którzy też chcieliby a nie mają...Należą się jednak chyba jakieś wyjaśnienia, bo choć bloga prowadzę ku własnej przyjemności oraz dla moich przyjaciół, z którymi z racji realiów życiowych, odległości nas dzielących, zabiegania- kontakt bywa najczęściej telefoniczny, mailowy lub za pośrednictwem gg to jednak ku memu zaskoczeniu i dużej radości dostaję jednak od czasu do czasu maile od Was moi drodzy wirtualni podczytywacze z pytaniami co u mnie, co z domkiem na drzewie....i czuję się zobowiązana do złożenia wyjaśnień...no i chyba też czas już najwyższy wyjść z ukrycia i pokazać się światu..
Jak jednak pisać o tym wszystkim w sposób prosty, bez przesady, patosu, a przy tym niczego nie ujmując całej sytuacji, nie okradając jej z osobistego poczucia cudu? Hmmm...Może tak-najkrócej jak umiem: 12 lat leczenia, większych i mniejszych nadziei...aż w końcu od tak po prostu w momencie gdy się najmniej spodziewaliśmy, zaszokowani, przerażeni,skołowani i niepewni tym co się dzieje-ale ostatecznie szczęśliwi dowiedzieliśmy o mających nadejść w naszym życiu poważnych zmianach...Zresztą niech foto relacja mówi sama za siebie:-)

v tydzień

8 grudnia w Święto Niepokalanego Poczęcia-bądź co bądź-zobaczyłam to:

Mąż mój nie bardzo w to uwierzył, poleciał więc do apteki celem zakupu drugiego testu, który pokazał...no cóż...to samo;-)

Pierwsza chwila świadomości, że...będę mamą

i płaski jeszcze brzuch

VI tydzień

Pierwsze profesjonalne zdjęcie naszego potomka...lub potomki-jeszcze nie wiadomo;-)

VII tydzień

Czas zrobić porządki w szafie-będę musiała wymienić gardeorbę-część idzie na strych, część dla potrzebujących. Po wywaleniu 70% ubrań z szafy zostaje mi tyle:

W Wigilię Bożego Narodzenia dzielimy się radosną nowiną z moimi rodzicami, a zaraz potem telefonicznie z teściami:)

VIII tydzień
Jakoś mi dziwnie...nie muszę być na żadnej diecie, liczyć kalorii...a jednak jakoś nie mam ochoty nic jeść. Jedzenie nie kusi mnie kompletnie, straciło jakby smak i powab...Może ciasteczka mnie skuszą? No to zobaczmy-w szale entuzjazmu zabieram się za pieczenie ciasteczek wg przepisu bohaterki mojego dzieciństwa-Ani z Zielonego Wzgórza

XI tydzień
Odwiedza mnie młoda mamusia Aga ze swoim ANIOŁKIEM Agatką-no trzeba to napisać dużymi literami, gdyż ta dziecina to istny aniołek-jakby takie miały być dzieciaki to nic tylko rodzić;)

Mama Agatki pozwala mi ubrać małej rajstopki, mając przy tym znakomity ubaw ile zajmuje mi to czasu;)

Dziewczyny nie przyjeżdżają z pustymi rękami-Aga to artystyczna mama, cuda potrafi tworzyć i wytworem swoich zdolnych rąk postanawia mnie obdarować na dobry początek:)

XVI tydzień

Brzuszek powolutku rośnie...bardzo powolutku

No ale niedługo to pewnie będzie taaaaak:

Moja profesjonalna sukienka ciążowa-oczywiście z kokardką-prezenty potrzebują odpowiedniej oprawy;-)

Prezent od Kasi-pas ciążowy z zabawnym napisem

XVII tydzień

Przeziębienie...niestety nie udało się go uniknąć...

Ale mąż umilał mi ten czas na wszelkie sposoby...(czerwony tulipanek na wypadek jeśli w brzuszku jest dziewczynka-tulipanek dla Niej)

XIX tydzień

Kolejna miła wizyta Agatki i jej mamy, ale tym razem jest i mój mąż...no i mamy małą próbkę tego co nas czeka;-)

Mąż mój bardzo wczuł się w swoją rolę, która zresztą przypadła mu do gustu;-)

Wprawiona w radosny nastrój upiekłam (no nie sama, tata mi dopomógł) bułeczki-prosiaczki...

Wysiałam też nasionka ziółek, poziomki i pomidorka koktajlowego, by obserwować jak rozwija się życie, jak kiełkuje-to we mnie i to w skrzynkach na kwiaty...

XX tydzień

Półmetek!!! Brzuszku gdzie jesteś? zacznij rosnąć!:)

Może po tym urośnie?;-)

XXI tydzień

Znamy już płeć!

...to DZIEWCZYNKA!!!:-))) Mała dziewczynka!!!:-)))

...i kwiaty bez okazji od męża...w końcu kobiety-te małe i duże kochają przecież kwiaty

Moje nasionka wykiełkowały, ba pomidorki to wręcz buchają życiem i energią...jak ta mała kruszynka we mnie, która na USG fikała nóżkami i rączkami we wszystkie strony świata:-)

XXII tydzień

Aga w czasie ostatniej wizyty sprezentowała mi całą furę fajowych ubranek po Agatce...nadszedł czas by w końcu je posegregować

...i sprawdzić czy w ogóle zmieszczą się do mojej mikro-szafy

Zmieściły się:-)

XXIII tydzień

Karetką do szpitala zabrało mnie pogotowie. Masa kroplówek, badań, strachu, stresu, bólu....oby już więcej się to nie zdarzyło, obyśmy dobrnęły do końca, a szpital zobaczyły dopiero na czas rozwiązania....

XXIV tydzień

Hurrraaa!!! Przyszedł nasz wózeczek!!! A przy okazji nawiązałam sympatyczną znajomość mailową z jego poprzednią właścicielką:)

Oczywiście trzeba sprawdzić jak wyglądamy z wózkiem:-) A jak zauważyła Kasia-rozpędziliśmy się nieco i chcielibyśmy od razu całą trójkę wozić tym wózkiem;-)

Brzucholek zaczyna rosnąć:-)

Więc teraz serca mam dwa...

Nadeszła też paczka z wyprawką, którą mój mąż zamówił kiedy leżałam w szpitalu w ramach niespodzianki:-)

XXV tydzień

Najświeższe zdjęcia moje w dwupaku;-)

Kocham motyle!!!

2010-10-29T15:57:00.030+02:00

Kocham motyle!:) To ich brakuje mi chyba najbardziej, kiedy przeminą wraz z ciepłem promieni słonecznych, wraz z odchodzącym latem...I to na nie najbardziej czekam kiedy nadchodzi wiosna. Kiedy się pojawią-wiem, że nadeszła już na dobre:)
Kiedy tylko mogę znoszę je do domu;) I cieszą tam moje oczy cały rok ;))
I nie ważne czy są to motyle, które przysiadły na kuchennym oknie:

za oknem jak widać jesień...

ale mimo to w środku naszej kuchni są motyle;)

Te motyle okienne trochę już tu są...prawdę mówiąc mieszkają z nami już ładnych parę lat...czas pomyśleć chyba by w końcu odfrunęły;)

Moje motyle są wszędobylskie. Przysiadają nawet na moich cynkowych pudełkach na drobiazgi:

Nie ważne gdzie by nie było-uwielbiam je za ich delikatność, kruchość i magię jaką roztaczają...Czasem potrafią wyczarować całkiem magiczny klimat(ten jest uszyty przez loolkę)

Zachwycają mnie także te stylizowane na starodawne, misternie wykonane ozdoby do włosów:

albo np takie klamry...służące jako ozdoba do różnych elementów garderoby, włosów...

Takie, które można nosić w uszach też działają na mnie hipnotyzująco;)

nie przejdę też obojętnie obok takich zabawnych, stanowiących wykończenie zupełnie współczesnego stroju:

Takie, które lubią przysiadać na kwiatach też są fajne;)

Kocham też ważki...w końcu też mają skrzydełka całkiem ładne;)

...ale to już zupełnie inna bajka;)

A przy okazji-muszę jak to ja wtrącić coś nie na temat-takie coś nam zakwitło:)

Brzydkie toto jak nie kwitnie akurat...ale ile razy chcemy się chwasta pozbyć to akurat zaczyna kwitnąć;) no to jak go tak się pozbywać?;))

A na deserek jabłuszka:)

Na zdrowie!:) Dbajcie o siebie, nie chorujcie jak ja obecnie:)

Trochę sacrum...trochę jesieni...

2010-10-10T19:48:00.028+02:00

Taka piękna i kolorowa jesień w tym roku...nie mogę nacieszyć oczu kolorami, nasycić się ostatnimi promieniami słońca, pozachwycać zmieniającym się krajobrazem w ostatnim momencie zawieszonym pomiędzy latem a straszącym gołymi gałęziami i przymrozkiem przedzimiem... Czas oczywiście jak zawsze goni za szybko, w biegu więc ustrzeliłam kilka fotografii by zatrzymać ten czas na dłużej w pamięci nim opadną wszystkie liście z drzew, nim dni zrobią się naprawdę krótkie, a ręce zacznę chować w ciepłych rękawiczkach przed mrozem.

W domu też już jesienne nastroje się odczuwa...

Jesienne drzewko, pięknie przepuszcza promienie słońca-to prezent od rodziców na pierwszą rocznicę ślubu.
Polecam oglądać je w powiększeniu!

Miało być o sacrum...Hmmm...o tym, że otaczają mnie aniołowie patrząc swym czujnym okiem na każdy mój krok i czuwają nade mną, to wiecie, bo pisałam o tym już tutaj ....ale w zasadzie to nie pisałam o mojej słabości do różnego rodzaju sacralnych przedmiotów, których wciąż mi w domu przybywa...Wiem, że niektórych to dziwi, innych śmieszy, dla innych to nienormalne, niemodne, niepotrzebne...Dla mnie to jednak coś więcej niż po prostu przedmioty. Symbolika którą niosą ze sobą mocno i głęboko przemawia do mnie przypominając mi za każdym razem kiedy na nie spojrzę o tym o czym nie wolno zapominać-o tym w co wierzę i gdzie przynależę.
Chciałabym w domu zgromadzić to jakoś w jednym miejscu, w jednym takim intymnym kąciku do tego celu przeznaczonym by uporządkować przestrzeń i nawet ktoś przekochany mi w tym podpowiada jak i gdzie to zrobić, myślę, że w odpowiednim czasie takie skromne miejsce do wyciszenia i skupienia sobie stworzę.
Niektóre z tych przedmiotów to pamiątki, inne zakupione na aukcjach-pokazuję Wam, tak mi się podobają, że pomyślałam sobie, że nie mogę tego tylko tak dla siebie zachować i nie podzielić się ze światem;))

Tu przedwojenny modlitewnik, zakupiony na aukcji.Niewielkich rozmiarów, dokładnie mieszczący się w damskiej dłoni. Podobno bardzo pożądany przez kolekcjonerów ze względu na swoje nietypowe, dziś już niespotykane -jak się dowiedziałam- rozmiary

Typowo śląski obraz...zakochałam się w nim od pierwszego wejrzenia. Jest tak wymowny...nic dodać nic ująć...
Dziś już coraz rzadziej spotykam w mieszkaniach takie...

Niestety jest dosyć mocno nadgryziony zębem czasu. Ramę muszę wymienić, zanim całkiem się rozsypie...Może ktoś ma pomysł na jaką??

Święta Cecylia-patronka muzyków. Pamiątka po babci.

Delikatny ręcznie wykonany różaniec

Inny różaniec.Pamiątkowy.Maleństwo mieszczące się w rączkach dziecięcych.

Figurka maryjna, zwana figurką Marynką ;) która przybyła do mojego domu jako jedna z pierwszych (uspokajam, że mam tylko 3)

To wciąż ta sama figurka-po prostu biegałam z nią po balkonie szukając lepszego światła

Ta wydała mi się tak bardzo pełna uroku, oryginalna, wdzięczna,niesamowita że nie namyślając się wiele zakupiłam.Te kwiatuszki, wokół głowy, ten skupiony wyraz twarzy...klik...i już byłam nową właścicielką.
Widziałam wcześniej taką u Kamili z Zakamarka i już wtedy byłam pod jej wielkim wrażeniem. Moja figurka jednak ma inny,nietypowy jak na figurki maryjne kolor szat-nie jest to niebieski, ani różowy, a oliwkowy kolor.

I to wszystko na dziś:)
Życzę Wam tak kolorowego tygodnia,tak słonecznego jak dzisiejszy dzień był u mnie.A był wyjątkowo słoneczny i kolorowy:)

12.09.2010r. Czas tak szybko płynie...

2010-09-22T20:45:00.039+02:00

Niedawno pisałam, że 12 września to dla mnie bardzo ważny dzień i że trochę o nim niebawem napiszę. Nadeszła więc ta chwila w której-wybaczcie-przemycam na bloga trochę prywaty i dzielę się swoimi osobistymi przeżyciami.
12 września rok temu ja i mój M. przed Bogiem ślubowaliśmy sobie wzajemną miłość, wierność i uczciwość małżeńską.
Czas płynie tak szybko, że aż trudno uwierzyć mi, że minęło od tamtego wydarzenia JUŻ 12 miesięcy.. zdaje się raczej jakby minęła zaledwie jedna chwila...Wszystko co wydarzyło się tamtego dnia wciąż czuję przenikliwie i prawdziwie w moim sercu i przechowuję głęboko w mej pamięci.
Chwile jak i pamięć są niesłychanie ulotne..wszystko więc co tylko się się udało uchwycić fotografowi znalazło się na zdjęciach w naszym ślubnym albumie, na płycie DVD, to co zaś ja sama zdołałam uchronić przed wyrzuceniem,zniszczeniem, zapomnieniem zachowałam i przechowuję w specjalnym pudełku......są to same sentymentalne drobiazgi, nic stanowiącego jakąś wartość materialną, ale wiem, nie umiałabym się z tymi pamiątkami rozstać. Nic wielkiego-ot kilka kryształków z mojego ślubnego bukietu składającego się z szalenie delikatnej eustomy, wzory naszych zaproszeń ślubnych, kokardka z klamki auta, którym jechaliśmy do ołtarza, groszówki rzucane przed kościołem przez gości, tekst podziękowań dla rodziców spisany moją ręką, układany wspólnie z M.a wygłoszony łamiącymi się nam głosami na sali, karteczka z pieczątką z
zakrystii, potwierdzająca wpłatę zadatku na strojenie kościoła, moja podwiązka, 2 bardzo stare klucze przewiązane sznurkiem i 2 bardzo stare guziki połączone razem sznureczkiem,przesłane nam pocztą przez pewną Kasię C. która nie mogła niestety dotrzeć na nasz ślub,ale pamiętała o nas...różne rachunki, karteczki, kartka z kalendarza z tego dnia, lista gości, kupony totka podarowane nam przez gości i inne drobiazgi...
Nie tak dawno, bo wczoraj pisałam Kasi swoje świadectwo mojego szukania w świecie drugiej połówki...i przyznam, że nie było wcale jak się okazało trudno, bo nie szukałam sama. Moja modlitwa, wołanie w zasadzie i dobijanie się uparte do "Góry" zostało wysłuchane, bo w niedługim czasie spotkałam w końcu tego jedynego.
Zastanawiałam się czy pisać to wszystko...może nie...to takie publiczne obnażanie się przecież...ale zaraz potem siedząc tu i wybierając zdjęcia, które poniżej możecie obejrzeć przypomniałam sobie o tych wszystkich moich przyjaciółkach, które szukają nadal jak ja kiedyś tego jedynego człowieka na życie. Piszę to wszystko po to, by dodać otuchy tym wszystkim, którzy nadal szukają.
Wystarczająco długo byłam samotna nie będąc wcale sama, a potem sama prawdziwie,i samotna... żeby nie zacząć w końcu coś z tym robić. Moje codzienne dobijanie się do Pana Boga, moja pielgrzymka w tej intencji...wreszcie napisanie do nie pamiętam ilu zgromadzeń by pukali tam do góry razem ze mną i ze mną prosili w końcu odniosło skutek. Niedługo potem spotkałam kogoś...ale absolutnie nie brałam pod uwagę tego, że to będzie TEN ktoś dla mnie.
Pamiętam jak dziś jak jechałam na Mszę po której była nowenna do o. Pio i oddałam do skrzynki intencji karteczkę z prośbą o łaski"dla mojego kolegi M., by spotkał na swojej drodze miłość, prawdziwą, szczerą, czystą i głęboką, by był szczęśliwy i nigdy nie był już samotny"...Nawiasem mówiąc ten kolega M. jest obecnie moim mężem;) Ma poczucie humoru Pan Bóg widać;)
Zamyślam się, zamyślam......Może trochę foto-wspomnień...
Zatem zapraszam:)

Przygotowania w domu, pani Joasia coś tam mi kombinuje z makijażem

Sprawdzam efekt w lustrze

Czas na suknię...bez pomocy się nie obejdzie;)

Wszystko musi być na swoim miejscu;)

Jeszcze grosik do pantofla na szczęście. Grosik?;)

Dziewczyny wszystko mam na swoim miejscu? Może ktoś poprawi?

A fryzura też?

To czekamy na Pana Młodego ;)

...a Pan Młody wyluzowany, prawie już gotowy;)

W końcu nadchodzi:)

Gosia-moja świadkowa czyni swoją powinność:)

Czas na błogosławieństwo

Nasze obrączki, z nietypowym grawerem.Nie jest to ani data ślubu, ani nasze imiona czy inicjały. Zdradzę tyle, że jest to pewne zdanie...zaczyna się na mojej obrączce...a kończy się na obrączce M.

Czas już jechać do Kościoła.

Już wchodzimy do środka:)

Bardzo intymna chwila...zastanawiałam się czy powinnam upubliczniać...

I są, obrączki na naszych palcach serdecznych:)

Ryż, ryż, ryż...i grosiki;)

Prezent od przyjaciół-białe gołąbki:)

Grosiki trzeba cierpliwie wyzbierać;)

Tren można już przypiąć z powrotem ;)

Pstryk...pamiątkowa fotka i jedziemy na salę...

A tam...

Działo się oj działo...;))Kto był ten wie.,hihi:)
Pierwszy taniec...do melodii...którą DJ miał grać u mojej przyjaciółki na weselu jako pierwszy taniec...a, że wesele mieli tydzień po nas to pomylił najwyraźniej wesela. Wyobraźcie sobie naszą minę jak włączyli nam kawałek, którego nie znamy;) Była to jedyna wpadka, ale w sumie zabawna;) Tyle, że rzeczona przyjaciółka to osoba niebanalna i taką też piosenkę wybrała na pierwszy taniec...kompletnie nie do zatańczenia dla nas;)))
Krojenie tortu, masa śmiechu przy zabawach, oczepiny, podziękowania dla rodziców, tańce do rana...ach....tak szybko minęła ta noc...

O...tren się odpiął...i wszyscy chcą pomóc;)

Od tamtego dnia mija rok....W końcu małżeństwo można zacząć liczyć w latach nie w miesiącach;)
Ta sama suknia co rok temu, zwyczajem podpatrzonym u Kamili z zakamarka i u mnie została na ten dzień wyciągnięta z szafy...od razu jakoś tak uroczyściej się zrobiło:)

Wszystko przygotowane na wieczór...nasze skromne domowe świętowanie...Album ze zdjęciami, płyta DVD przywołująca wiele wspomnień, wzruszeń, ale i śmiechu, zadumy i refleksji, pyszne wino z dzikiej róży domowej roboty, które dostaliśmy na ślub od moich teściów, szwarcwaldzki tort wiśniowy, księga gości, którą czytaliśmy ponownie ze wzruszeniem, eustomy na stole...Uroczystość przeżyta skromnie w ciszy naszych serc, ale pięknie i głęboko.
Część wieczoru-ta podczas której oglądaliśmy film z wesela odbyła się w towarzystwie mamy jako, że tata w tym czasie akurat leżał w szpitalu...No i jeszcze telefony, życzenia...ach...jak najwięcej takich chwil...
:)

Gdzieś w Internecie natknęłam się na poniższą modlitwę. Chciałabym zadedykować ją wszystkim szczęśliwie zakochanym, zakochanym nieszczęśliwie, tym samotnym, samym, ym czekającym na miłość i wszystkim tym którzy kochają i tym którzy bardzo miłości potrzebują.

"Zapal w nas, Panie ogień Twej miłości
aby w nas trwała ponad wszelką wiedzę, ponad języki ludzi i aniołów, płonąc dla Ciebie. Miłość łagodną , czystą i cierpliwą, która o sobie nigdy nie pamięta, zło zapomina, dobrem się raduje, wlej w nasze serca. Wszystko przeminie , gdy nadejdzie wieczność, nadzieja spełni; miłość zostanie , by się cieszyć Tobą w Twoim królestwie. Ojcu, Synowi i Duchowi prawdy, który miłości darem jest i dawcą, chwała niech będzie , cześć i uwielbienie teraz i zawsze
Amen"

Rozpisałam się, wybaczcie...chciałam jednak jeszcze raz przeżyć ten dzień:)

Jesus lives!

2010-09-18T16:36:00.003+02:00

Polecam odtwarzać z głośnikami.
:)

(* ta przepiękna pantomima pochodzi z kanału youtube)

W czasie deszczu dzieci się nudzą;)

2010-09-13T18:42:00.023+02:00

Witam ciepło wszystkich po małej przerwie:)
Tyle spraw i tyle działań różnego rodzaju w ostatnich dniach miało miejsce, że jak zwykle miałam kłopot ze znalezieniem dłuższej wolnej chwili by usiąść i napisać coś na blogu. Ktoś nawet ostatnio mi napisał, że ma nadzieję, że nie porzucam bloga i że kiedyś jeszcze coś wrzucę...:)))))No więc dziś wrzucam;)))
Obiecywałam sobie, że zrobię wpis z moich urodzin, pokażę Wam zdjęcia z Pszczyny w której ten dzień miałam przyjemność spędzić...ciągle mówiąc sobie-zrobię to jutro, zrobię to w weekend....że aż mi wstyd już po takim czasie w ogóle o tym dniu wspominać:)Takich dni miałam kilka o których miałam napisać...i hmmm...nie wyszło:)Wczorajszy dzień był również dla mnie bardzo osobisty i bardzo ważny ...ale o tym następnym razem.Obiecuję:)
Urlop mi się skończył, czasu więc na wszystko mam mniej, pogoda totalnie jesienna, ostatnie dni deszczowe, remont niby się skończył, ale masa sprzątania pozostała...Jedyny ratunek to jakieś przyjemne zajęcie. Np...decoupage:)Tak sobie więc siedziałam wieczorami i tworzyłam;)
Z tego wieczornego tworzenia powstały mi 3 herbaciarki (no to teraz potrzebuję duuuużych zapasów herbaty;) )toaletka(tu inspirowałam się pracami Agnieszki Babulewicz) oraz jedna skrzyneczka. Skrzyneczka zresztą już ma właścicielkę:)))

Skrzyneczka:

Herbaciarki:
a. kwiatowa łąka

b.maki

c. różana

I na koniec toaletka:

Pozdrawiam wszystkich ciepło i życzę udanego wieczoru!:)

PS witam nowych gości na moim blogu!:) Tych obserwujących, podczytujących po cichu, komentujących, wpadających tylko na moment...Bez względu na to w jakim charakterze tutaj się znajdujecie wszyscy jesteście bardzo mile widziani:)

PS2 przepraszam za ilość zdjęć...nie wiedziałam które wybrać...uczę się dopiero obsługi nowego aparatu, stąd też nie są one zbyt profesjonalne:)

Użalanie się nad sobą to strata czasu!

2010-08-17T16:16:00.017+02:00

Aimee Mullins jest biegaczką. Jest olimpijską medalistką. Aimee jest także piękną kobietą. Magazyn "People” zaliczył ją do pięćdziesiątki najpiękniejszych ludzi świata.

(zdjęcie zaczerpnięte z internetu)

Top-modelka, aktorka, medalistka olimpijska…i nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że ta niesamowita kobieta przyszła na świat bez kości piszczelowych. Jej stopy nie były w stanie poradzić sobie z utrzymaniem ciężaru całego jej ciała, dlatego też lekarze zdecydowali się w na amputację obu nóg poniżej kolan Aimee w pierwszym roku jej życia.

(zdjęcie zaczerpnięte z internetu)

Cytuję wiadomości dotyczące Aimee pochodzące z Internetu :

„Aimee wychowywała się w Allentown (stan Pensylwania) w Stanach Zjednoczonych z dwójką młodszych braci. Po ukończeniu szkoły średniej Aimee zdecydowała się na studia na Uniwersytecie Georgetown w Waszyngtonie, gdzie udało jej się dostać miejsce w obleganym programie Stosunków Międzynarodowych, podczas którego miała okazję wysłuchać wykładów Madeleine Albright. Staż odbywała w Pentagonie, a jej szefem był Colin Powell. Była najmłodszą osobą mającą przepustkę do Pentagonu i jedyną kobietą w 250-osobowym departamencie. Jednak bardzo szybko zrezygnowała z kariery w polityce - nie odpowiadała jej panująca w Pentagonie atmosfera wykonywania rozkazów i niewychylania się ze swoją inicjatywą.
W 1995 r. jeszcze podczas studiów Aimee zajęła się lekkoatletyką. Miała wtedy okazję trenować i rywalizować ze zdrowymi sportowcami. Rozpoczynając treningi powiedziała także swemu trenerowi, że chciałaby wystartować podczas igrzysk paraolimpijskich w Atlancie w 1996 r. Zamierzenie to udało się zrealizować, a jej występ na paraolimpiadzie uczynił ją sławną - ustanowiła rekord świata w biegu na 100 m, 200 m oraz w skoku w dal. Jednak nie chciała, aby media pokazywały ją jako ciekawostkę, udzielała jedynie wywiadów, które związane były ściśle z jej osiągnięciami sportowymi.

(zdjęcie zaczerpnięte z internetu)

(zdjęcie zaczerpnięte z internetu)

(zdjęcie zaczerpnięte z internetu)

(zdjęcie zaczerpnięte z internetu)

(zdjęcie zaczerpnięte z internetu)

Dwa lata później znowu zrobiło się o niej głośno, a to za sprawą brytyjskiego projektanta mody Alexandra McQueena, który zaproponował jej występ na pokazie mody w Londynie. Aimee wystąpiła wtedy w specjalnie dla niej wyrzeźbionych z drewna nogach, które wyglądały jak wysokie buty i nikt z oglądających pokaz nie zorientował się, że Aimee jest niepełnosprawna. Od tego czasu jej zdjęcia pojawiają się na okładkach najsłynniejszych magazynów i czasopism.

(zdjęcie zaczerpnięte z internetu)

(zdjęcie zaczerpnięte z internetu)

(zdjęcie zaczerpnięte z internetu)

(zdjęcie zaczerpnięte z internetu)

Zarówno na co dzień, jak i w trakcie pracy Aimee ma do dyspozycji kilka par protez, które dopasowuje do wysokości obcasów butów, które akurat nosi. Ma też oczywiście specjalne protezy do uprawiania lekkoatletyki. Na szczęście dla niej nie musi ponosić kosztów takiego drogiego sprzętu - sponsorują go producenci protez, bo cena np. sportowych protez to ok. 50 tys. dolarów.

(zdjęcie zaczerpnięte z internetu)
Ostatnio Aimee zajęła się także filmem - w 2002 r. wystąpiła w filmie "Cremaster 3" reżyserowanym przez Amerykanina Matthew Barneya.”

W chwilach ludzkiej słabości, która nawiedza mnie od czasu do czasu lubię przypominać sobie o wszystkich znanych mi przypadkach osób, które swoją postawą, przykładem, swoim całym życiem pokazują, że pomimo własnych ułomności, słabości przeszkód na jakie natrafiamy na swojej drodze czy poważnych chorób można osiągać sukcesy, cieszyć się życiem, czerpać z niego pełnymi garściami i być szczęśliwym.
( Mam tu także na myśli m.in Elizkę, której historia mocno mną poruszyła i sprowokowała do wielu różnych przemyśleń).

Na koniec zacytuję jeszcze słowa książki, którą niedawno prezentowałam na blogu, a które mocno utkwiły mi w pamięci:
„(…) na ogół ludzie traktują szczęście jak traf, coś co się może zdarzyć, tak jak piękna pogoda. Ale szczęście nie pojawia się w taki sposób. Szczęście jest rezultatem naszego osobistego wysiłku. Trzeba o nie walczyć, dążyć do niego, upierać się przy nim, a czasami nawet szukać go na drugim końcu świata. Musimy niestrudzenie przejawiać pragnienie szczęścia, nie wolno nam się rozleniwić, należy podjąć wszelkie wysiłki, by już na zawsze pozostać w tym stanie. Jeśli go zaniedbamy, naturalny stan zadowolenia się ulotni, Łatwo się modlić, kiedy człowiek jest w rozpaczy, natomiast kontynuowanie modlitwy, kiedy kryzys już minął, jest jak ostateczna pieczęć, zabezpieczenie dla duszy, by mogła trzymać się mocno tego, co osiągnęła”(Elizabeth Gilbert)

*
(zdjęcie zaczerpnięte z internetu)

Aimee Mullins: „Użalanie się nad sobą to strata czasu!”

(* PS Ktoś bardzo mądry w rozmowie ze mną na gg zwrócił moją uwagę na wyjątkowość tego ostatniego zdjęcia-gdy spojrzymy na cień na piasku ujrzymy dosyć pokraczną istotę,przypominającą wręcz kształtem jakiegoś trola czy diabła tazmańskiego...Ta sama postać na tle nieba i bezkresu morza ukazuje niebywałą radość życia, wielką pasję, swobodę piękno i harmonię-musiałam to przytoczyć:) )

Przyjaciel;)

2010-07-27T11:26:00.011+02:00

Jako, że większa część mieszkania od 3 tygodni wygląda tak:

i nawet pies czuje się zagubiony

...to też jakoś nie udzielałam się na blogu.
No dobra, od wczoraj zaczyna wyglądać tak:

Ale wcale to a wcale nie znaczy to, że nic nie robię:)Coś tam robię...;) Wczoraj np. sprawiłam sobie nowego przyjaciela;) Własnoręcznie;)
Nigdy w życiu nic nie uszyłam, więc jako, że to mój krawiecki debiut są pewne niedoróbki...Nie jest też tak precyzyjny, bo w znacznej większości uszyłam go ręcznie. Wybaczcie więc brak wprawy i precyzji,wiem, że daleko mu do ideału,wiem, że większość z Was szyje takie cuda i cudeńka, że oko bieleje.... ale za każdym razem jak obok niego przechodzę to się szeroko uśmiecham, więc postanowiłam go jednak pokazać:)
Przedstawiam Wam mojego pierwszego szmacianego tildowego przyjaciela (bo myślę, że powstanie ich więcej-spodobało mi się;) )

A swoją drogą prawda, że lawenda mi pięknie rośnie?;) Sama hodowałam;)
Żartuję niestety. Jest sztuczna. Nie lubię sztucznych kwiatów-to jedyny, który mam w domu, ale była tak łudząco podobna do tej prawdziwej, że jej się nie oparłam:)

Dziękuję też Wam wszystkim kochane blogerki za miłe słowa pod moim poporzednim postem! Ławeczkę za namową większości z Was zostawiam na razie w takim stanie jakim jest. Jak mi się znudzi to wtedy pobielę:)

A na koniec może mało artystyczne i nie najlepsze zdjęcie, bo robione nocą na szybciutko, ale ukazujące bardzo, bardzo sympatycznego zwierzaka , więc Wam pokażę. Jeż spotkany wczoraj późnym wieczorem przed moją klatkę schodową:)

Uśmiecham się do Was i życzę Wam radosnego dnia!:)

Powrót do normalności

2010-07-11T19:22:00.020+02:00

Moi Drodzy!
Zawieszenie mojego blogowania było nieplanowane, jak wiele z życiowych sytuacji. Wiele z Was jednak pyta mnie w mailach co jest powodem mojego milczenia, piszecie do mnie, wysyłacie kartki, odzywacie się na gg...Dziękuję Wam, że pamiętacie! To przeogromnie budujące i miłe! Bardzo, bardzo jeszcze raz Wam dziękuję!
Tak to już jest, że obok tej naszej blogowej odskoczni biegnie sobie nasze prawdziwe życie pełne niespodzianek, miłych zdarzeń, ale też zawirowań, przykrych sytuacji czy prawdziwych dramatów. Wówczas mniej ważne sprawy schodzą na dalszy plan. Powodów mojego milczenia było kilka, ale najważniejszy powód to choroba w rodzinie. Ktoś mądry powiedział, że kobieta funkcjonuje jak lustro, a mężczyzna jak witraż. Pęknięcie na lustrze rzutuje na całym jego obrazie-pęknięcie na witrażu powodują uszkodzenie jednego tylko okienka i niezachwianą stabilność pozostałych. Tak też mam i ja. Gdy coś się wydarzy niezbyt przyjemnego nie potrafię równocześnie funkcjonować sobie jak gdyby nigdy nic. Jestem miłośnikiem ciszy i tylko w ciszy i skupieniu potrafię pozbierać myśli i siebie w jeden kawałek.
Problem choroby w rodzinie nadal nie jest do końca rozwiązany, jednak wstępna analiza wyników badań wykazała, że nie jest aż tak źle jak się wszystkim wydawało.
Spadł mi ogromny kamień z serca, ramion i myśli. Czuję, że znów mogę oddychać. Nie chcę o tym tutaj się rozpisywać, ale czułam, że powinnam napisać parę słów wyjaśnienia w kwestii mojego niebytu w tej przestrzeni wirtualnej.
Postanowiłam jednak do Was wrócić i mam nadzieję, że nadal będziemy się tu spotykać!:)
Zapewniam, że zaglądałam do Was, zaglądałam, choć nie komentowałam. Życie blogowe i to normalne, oraz cały świat mają się jak najlepiej i sobie funkcjonują swoim rytmem. Spróbuję wejść w ten rytm:)
No tyle moich osobistych wynurzeń;)
Gorąco strasznie dzisiaj, sezon jagodowy ma się świetnie, zrobiłam więc dziś taki deserek:

Przy okazji bazylia fajnie rośnie:) Doniczka trochę nie wyjściowa, ale przytargałam ją z balkonu;)

Jakiś czas temu kupiłam-jeśli pamiętacie może- ławeczkę ogrodową.
Stoi sobie ona teraz na balkonie, a ściślej rzecz biorąc z balkonu u nas wychodzi się na taki "taras" (daszek od klatki schodowej w praktyce) i ławeczka jest we wnęce tegoż "tarasu". Przepraszam za "podłogę" i resztę, ale jesteśmy w trakcie remontu mieszkania (stąd też będę pewnie na blogu nie tak często jak bym chciała, bo wszechobecny rozgardiasz utrudnia aranżowanie czegokolwiek), tam nie ma póki co położonych żadnych płyt, ani nic.

A swoją drogą dziewczyny kochane powiedzcie mi jak to czujecie- pobielić ją mam, tak z przecierkami, albo w całości... czy zostawić taką jaka jest?

Obecnie sobie czytam bardzo sympatyczną książkę:

A ta śliczna zakładeczka, którą widzicie w książce jest od Agi
Aguś, jeszcze raz dziękuję! Dostałam ją wraz z urokliwym i bardzo dziewczęcym akcentem kobiecej garderoby-ręcznie wykonanym kwiatuszkiem-broszką, który pokażę następnym razem:)
Był to bardzo spontaniczny gest, taki od serca!:)
Przy tej okazji chciałam nadmienić, że tak wiele fantastycznych osób poznałam dzięki prowadzeniu bloga, że sama jestem pod wrażeniem! Naprawdę bardzo się cieszę, że go założyłam:)Dziewczyny, jesteście wspaniałe!!!

A oto co widzę, siedząc na mojej ławeczce:

Dużo zieleni mamy na osiedlu. Nawet są u nas zające i jeże:) Nie mam tego szczęścia mieszkać za miastem, na jakiejś malowniczej wsi. Wręcz przeciwnie, mieszkam w 140-tysięcznym mieście;) ..ale ta zieleń u nas dosłownie wdziera się do miasta!:)Ostatnio mój mąż próbował zrobić zdjęcie zającowi przed naszą klatką dosłownie, niestety wyszły nieostre,
musicie uwierzyć mi na słowo, że tam jest skulony zajączek!:)

Nie wiem czy ktoś wytrwał ze mną aż do tego momentu, niemniej jednak życzę wszystkim udanej końcóweczki niedzieli!:)

Zabawa w dziesiątkę;-)

2010-05-23T16:29:00.005+02:00

Hej Babeczki Kochane!:-))) U mnie nareszcie trochę słonka i od razu aż żyć się chce!:-)))
Niemal cały maj deszczowy, informacje z kraju o zagrożeniach powodziowych nie napawały optymizmem i jakoś tak ciężko się bawić gdy innym źle....Ale jeszcze chwila i wpadnę w depresję jakąś, więc korzystając z tego, że jest słoneczko odpowiadam zdjęciem na krążącą po blogach zabawę z dziesiątym zdjęciem, bo jeszcze chwila i zapomnę, że mam bloga;-).
Dawno już, wstyd mi się nawet przyznawać jak dawno do zabawy zaprosiły mnie:
Cyrylla
Elamika
Agnieszka z Potrzeby Wnętrza
i Sylwia
Dziękuję, że o mnie pamiętacie:-)
Czas na zdjęcie:

To dziesiąte zdjęcie z najstarszego folderu ze zdjęciami w moim laptopie. Zrobione zostało podczas spaceru po parku 27.04. 2008r. Tak też nazywa się ten folder:-) To był bardzo miły dzień, dużo różnych fotek pstrykaliśmy wtedy, nie tylko osiołkom w parku, ale i ptakom, sarnom, wiewiórkom i oczywiście sobie samym:) Jedliśmy watę cukrową, spacerowaliśmy alejkami i po prostu odpoczywaliśmy:)
Powinnam zaprosić do zabawy kolejne osoby, ale wydaje mi się, że chyba ta zabawa obiegła już wszystkie blogi, więc proponuję nową-jeśli się zechcecie przyłączyć:-)Ot tak, by bliżej się poznać:-)
Proponuję zabawę w piątkę, czyli jeden dzień z życia...;-) Zabawa która jak sama nazwa mówi przedstawi jeden dzień z naszego życia. A jakie zasady? No należy zrobić 5 zdjęć z danego dnia, o różnych porach. I kilka słów napisać o tymże dniu:) A potem zaprosić 5 kolejnych osób:)Co Wy na to?:)
Jeśli się przyłączycie to zapraszam:
Atenę
Sylwię
Matyldę
Elamikę
Cyryllę

Ciekawe czy zabawa do mnie "wróci"?:)
Radosnego, słonecznego dnia!:))

Ciasteczka i książka;)))

2010-05-08T21:28:00.016+02:00

Nie spełniłam swojego wielkiego marzenia o posiadaniu własnego kawałka ziemi. Pomyślałam sobie, że grunt to dążyć małymi kroczkami do celu...Skoro nie stać mnie na własny dom z ogrodem, to może chociaż na sam ogród? A konkretnie ogródek działkowy? Uruchomiłam więc w sobie wielkie pokłady optymizmu i upartości w dążeniu do tego celu oraz zmotywowałam wszelkie zasoby energii na poszukiwania i starania. Jakież zdziwienie przeżyłam gdy usłyszałam najpierw kosmiczne ceny ogródków działkowych (które wiedzieć Wam trzeba nie stają się twoją własnością, a są własnością miasta)a potem jeszcze rozczarowanie (po ochłonięciu, które było mi konieczne po szoku cenowym) gdy wtem okazało się, że nie nic nie kupię, bo nikt nic nie chce sprzedać (czy to w rozsądnej cenie czy nie)-wszystko wykupione i nikt ani nie zamierza sprzedawać póki co...Nie mamy ani rodziny na wsi, ani wielkich pieniędzy, ani w/w ogródka, więc latem to albo rower i zielona łączka, albo balkon...No to wymyśliłam sobie, że jak nie mogę mieć ogródka to chociaż stworzę sobie jego namiastkę na balkonie. Postanowiłam zacząć od...kupna ławeczki ogrodowej. I dzisiaj, szczęśliwa, że znalazłam super ofertę, a i sama ławeczka mi się spodobała w pewnym znanym sklepie na K (kończy się na land;) )Pognałam więc dzisiaj jak na skrzydłach do sklepu, bo oferta obowiązywała wg gazetki od dzisiaj do wtorku. Nawet męża w to wrobiłam, bo był mi potrzebny do przytargania ławeczki do domu(na swych barkach, bo zmotoryzowani także nie jesteśmy;) ) Zachodzimy więc do sklepu a tam niemiła niespodzianka...WSZYSTKIE ławeczki wyprzedane...i to podobno wczoraj, bo w sklepie tym mają zwyczaj taki, że towar wykładają dzień wcześniej (tylko dlaczego go również wprowadzają do sprzedaży dzień wcześniej?) Lekko przygnębiona postanowiłam się pocieszyć na dziale ze słodyczami;) I wtedy właśnie wpadły mi w oko pewne ciasteczka, a w zasadzie to kupiłam je dla super puszki, która posłuży mi do przechowywania pierniczków i innych ciasteczek, które sama czasem w przypływie dobrego nastroju ( przeważnie świątecznego) piekę;)
Za niecałe 10 zł, zadowolona z nagrody pocieszenia w koszyku udałam się w stronę kasy:)
A oto i puszka:

A i muszę przyznać, że ciasteczka całkiem smaczne;)

A i do podgryzania przy czytaniu książki, popijając przy tym herbatkę są idealne!:)

Książka też świetna! Bardzo mnie wciągnęła, jeśli nie czytałyście "Cienia wiatru" to polecam. Jestem na razie w połowie, ale nie mogę się doczekać momentów gdy wracam z pracy i wiem, że będę mogła ją sobie znowu poczytać:)

Opis książki, jeśli kogoś interesuje:

" W letni świt 1945 roku dziesięcioletni Daniel Sempere zostaje zaprowadzony przez ojca, księgarza i antykwariusza, do niezwykłego miejsca w sercu starej Barcelony, które wtajemniczonym znane jest jako Cmentarz Zapomnianych Książek. Zgodnie ze zwyczajm Daniel ma wybrać, kierując się właściwie jedynie intuicją, książkę swego życia. Spośród setek tysięcy tomów wybiera nieznaną sobie powieść "Cień wiatru" niejakiego Juliana Caraxa. Zauroczony powieścią i zafascynowany jej autorem Daniel usiłuje odnaleźć inne jego książki i odkryć tajemnicę pisarza, nie podejrzewając nawet, iż zaczyna się największa i najbardziej niebezpieczna przygoda jego życia, która da również początek niezwykłym opowieściom, wielkim namiętnościom, przeklętym i tragicznym miłościom rozgrywającym się w cudownej scenerii Barcelony gotyckiej i renesansowej, secesyjnej i powojennej."
Szczerze polecam, naprawdę wciąga, fajna przygoda!:)

Przy okazji, ostatnio robiąc porządki w szafie natknęłam się na nikomu niepotrzebne pudełko po butach. Buty fajne, baletki, bardzo wygodne, jednak pudełko nie jest mi już potrzebne. Przerobiłam je więc nieco i postanowiłam nie wyrzucać;))
Tak ono wygląda:

Co myślicie o zrecyklingowanym pudełeczku, tak nieśmiało spytam?

A tymczasem chyba pójdę jeszcze troszkę poczytać i przy okazji sprawdzę czy mój mąż zostawił mi kilka z tych ciasteczek;)) A Wam miłego wieczorku życzę!:)

PS Ławeczkę zamówiłam na allegro, zaraz po powrocie ze sklepu;)
A swój ogród i tak kiedyś będę mieć.Przecież marzenia się spełniają!:) Amen.
PS2 I dziękuję Panu Bogu, że zesłał mi mojego męża, który sprawia, że moje "dramaty" znikają jak bańki mydlane w zetknięciu z jego optymizmem i ciepłem. Dziękuję Ci M.:*

DZIĘKUJĘ :-)

2010-05-08T19:56:00.016+02:00

Hura!!!!:-))) Wygrałam CANDY!!!U naszej koleżanki Ateny:))))Mój wkład-komentarz zostawiony pod ogłoszonym candy, co zrobiłam bez żadnego wysiłku, a wręcz z przyjemnością, bo często bywam na tym blogu, który każdorazowo cieszy moje oczy pięknymi detalami domowymi...a zaskoczenie i radość z wygranej-BEZCENNE!;))) Jednak nie miałam okazji by się Wam pochwalić tą śliczną wygraną wcześniej, ponieważ dopiero wczoraj odebrałam ją z poczty! Drżącą ręką wyciągałam z koperty pieczołowicie acz estetycznie zapakowaną przesyłkę:) Atena dodatkowo ozdobiła ją uroczymi serduszkami z masy solnej:-) Całość jest śliczna, nie ma co w ogóle porównywać ze zdjęciami, bo one nie oddają uroku tych prac. Długo trzymałam w dłoniach swoją wygraną, podziwiałam staranność wykonania, śliczny motyw z koroną i...po prostu się cieszyłam!:-)))

Tak prezentowała się przesyłka zaraz po wyjęciu z koperty:

A oto woreczek:

Tak myślałam co będę w nim trzymała i mam!:)

Zgodnie z tradycją teraz moja kolej na ogłoszenia CANDY, obiecuję, że będzie, ale to za jakiś czas, muszę pomyśleć nad nim:)

Skoro już się tak chwalę to pochwalę się hurtem;) W sumie już dosyć dawno Agnieszka sprawiła mi ogromną przyjemność i zaskoczyła mnie bardzo przesyłając mi własnoręcznie wykonany śliczny obrazeczek decu z ukochanym przeze mnie motywem anielskim!:) Co ja będę dużo pisała-same zobaczcie jaki śliczny!:

Wybaczcie mi jakość zdjęć, nie miałam najlepszego światła gdy je robiłam, nie oddają więc one uroku tych cudeniek:)

KOCHANE DZIEWCZYNY! Dziękuję Wam z serca!!! Sprawiłyście mi ogromną, ogromną radość!!:)
BUŹKA DLA WAS!:*
A wszystkim odwiedzającym życzę udanego weekendu!:-)))
PS czy ktoś wie jak się powiększa czcionkę w postach lub zmienia jej kolor?

Niespodzianka:-)

2010-05-06T21:01:00.020+02:00

Bardzo lubię sprawiać niespodzianki innym i sama nie wiem czy bardziej dla własnej przyjemności, że sprawiłam komuś radość czy dla przyjemności adresata niespodzianki...ale też przyznam,że jest mi przeogromnie miło gdy ktoś od czasu do czasu zaskoczy mnie w miły sposób. Mam kilka prawdziwych aniołów w ludzkim ciele w swoim otoczeniu, które to niejednokrotnie zaskakiwały mnie swoim wsparciem, ciepłym gestem, nieoczekiwanym smsem czy karteczką w skrzynce w kiepski dzień, lub dobrym słowem-które jak wiadomo bywa lekarstwem, albo przynajmniej opatrunkiem na wiele trosk naszych dusz, ale i często się zdarzają bardzo namacalne gesty sympatii:) Kilka dni temu zostałam niespodziewanie obdarowana przez bardzo dobrą duszyczkę z mojego otoczenia moją przekochaną panią Basię bardzo uroczym podarunkiem:)
Pani Basia podczytuje czasami sobie mojego bloga i wie dokładnie jakie klimaty lubię, i.... przywiozła mi z majówki spędzanej w Pradze porcelanową lalę! Gdy ją zobaczyłam aż pisnęłam!:)Jest śliczna, a i moje zaskoczenie dorównywało urokowi tej małej damy:)) Na razie jest bezimienna:)A jakie imię Wy proponujecie?:)
Wygląda ona tak:

Nie wiem czy pamiętacie z wcześniejszych moich wpisów, ale miałam już podobną porcelanową lalę-Sarę:)

A tak dziewczynki wyglądają razem:
;)

I jak się Wam podobają?:))

Jeśli chodzi o majówkę, to nigdzie się nie wybrałam. Mieliśmy smutną rodzinną okoliczność w sobotę, a w niedzielę cały długi dzień wspólnie z koleżanką poświęciłyśmy na zrobienie cegiełek decoupage na kiermasz szkolny. Wyszło nam z tego takie cuś:

A to już dla mnie, nie na kiermasz:) Prawidła z wyprzedaży u 13-stki;)

A tak wyglądały przed...i długo się zastanawiałam czy je w ogóle ruszać, bo podobały mi się takie w stanie surowym:)

Dziękuję wszystkim za odwiedziny, komentarze i maile. Dziękuję, że o mnie pamiętacie i tu zaglądacie!:))

Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich-z poślizgiem

2010-04-26T14:01:00.012+02:00

Kochani! W piątek obchodziliśmy Światowy Dzień Książki i praw autorskich i pomyślałam sobie, że zamieszczę posta na ten właśnie temat...po czym zapomniałam.:) Czasami mam wrażenie, że ja to żyję w jakiejś alternatywnej rzeczywistości, bo zwykle albo o czymś zapomnę, albo terminy pomylę...Ale grunt to w miarę szybko doprowadzić się do porządku;)Dziś więc nie będzie o wystroju mieszkania...choć mogę chyba powiedzieć, że książki u mnie są jak najbardziej częścią wystroju mieszkania, bo mam ich tak wiele, że z trudem je mieszczę. kto zresztą powiedział, że ten blog ma nie być o WSZYSTKIM?:) No chyba nikt:)
Niestety chwilowo nie mam aparatu,więc ten post będzie bardziej do czytania niż oglądania.
Zastanawiam się jak to jest z tym czytelnictwem obecnie. Pracuję w bibliotece-szkolnej i niestety z roku na rok obserwuję coraz mniejsze zainteresowanie książkami. Uczniowie wypożyczają głównie lektury,(ha! żeby to były lektury, oni przychodzą po streszczenia!) przychodzą skorzystać z internetu lub poprzeglądać czasopisma...książki czytają głównie dziewczyny i głównie beletrystykę dla młodzieży. Jestem tym faktem lekko zadziwiona, bo kiedy próbuję sobie przypomnieć siebie z okresu szkoły średniej i moje koleżanki, to przypominam sobie, że bardzo dużo się czytało, wymieniało książkami, pisało się nawet do szuflady i sprawiało to przyjemność na dodatek...Nie myślcie sobie też, że jestem nie wiadomo jakim molem książkowym...Oj nie, to już nie to co kiedyś. Teraz częściej zdarza mi się -niestety-oglądać niż czytać, ale chce się choć troszkę usprawiedliwić faktem, że mój czas jakoś drastycznie też się skurczył odkąd pracuje, mam męża i rozmaite obowiązki popołudniowe. A może po prostu jestem stara i leniwa?;)
Wracając do czytelnictwa, to zaskakuje mnie fakt, że...czytanie książek wśród młodzieży u mnie w szkole-jak sami mówią-to obciach...i to właśnie mnie dziwi, bo nie wiedzą co tracą!:) Ech, ale może mniej pesymistycznie;)
Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich jest ustanowionym przez UNESCO w 1995 roku świętem, którego głównym celem jest promocja czytelnictwa. Sam pomysł święta zrodził się jednak dużo, dużo wcześniej, bo już w 1926 roku w Katalonii. Pomysłodawcą okazał się być pewien wydawca nazwiskiem Vicente Clavel Andrés. 23 dnia jest tam świętem narodowym- dniem św. Jerzego. Zgodnie z tradycją tego dnia kobiety otrzymywały czerwoną różę symbolizującą krew zgładzonego przez św. Jerzego smoka, a z czasem zaczęły odwzajemniać się mężczyznom podarunkami w postaci książek.
23 kwietnia to również data umowna, ponieważ nas ten dzień przypadają daty urodzin, bądź śmierci wielu pisarzy, np. William'a Shakespeare'a czy Vladimira Nabokova.
Dziś święto to obchodzi się na całym świecie-od Nowej Zelandii po Kanadę.
W celu promocji czytelnictwa jednego roku wykonałyśmy z niepracującą już ze mną koleżanką ( a prywatnie to moją przyjaciółką)i uczniami zakładki do książek dla uczniów. Trochę ich było;)
Zdjęcia dosyć mocno archiwalne, robione starym aparatem szkolnym, więc proszę o wyrozumiałość;)

Innego roku robiłam wystawę "Czytanie uskrzydla" i specjalnie w tym celu zakupiłam anioły z książką na kwotę 300zł prawie...szalona koza jestem;)-ciężko było takie aniołki znaleźć, bo przeważnie figurki są z instrumentem, z serduszkiem, lub same, a z książkami niestety wybór niewielki. Ale szczęśliwie udało się i wiele z nich zdobi teraz różne kąty mojego domu, co pokazywałam tutaj

Na koniec chciałabym napisać o książce, którą niedawno miałam okazję przeczytać. Książka w zasadzie mocno obsadzona w chrześcijańskich klimatach, ale myślę, że spodoba się nie tylko chrześcijanom. "Wieloryb nie może latać. O sztuce stawania się sobą"-wpadł mi w ręce nie przez przypadek. Zachęcona recenzją zamówiłam czym prędzej w internecie. I przeczytałam ją wspólnie z mężem (ja w roli lektora) w jeden wieczór:)
Autor Max Lucado "napisał ją, aby pomóc ludziom wydźwignąć się z szarości życia i dostrzec ich własną i niepowtarzalną drogę. Odkrywanie tej drogi i pójście nią sprawia, że najpełniej stajesz się sobą."
Jak już część z Was wie z mojego bloga bardzo lubię zgłębiać zagadnienia związane z samorealizacją, książka więc przypadła mi do gustu. Nie będę jednak jej reklamować nadmiernie-zamiast tego zacytuję Wam jej fragment-mój ulubiony:)

(zdjęcie znalezione w sieci)

„ Raduj się w Panu, a on spełni pragnienia twego serca” (PS 37,4). Ojciec nasz niebieski jest zbyt pełen miłości, by przeznaczać nas do godnej litości wegetacji. Jak pisał św. Tomasz z Akwinu: „Ludzkie życie wypełnione jest tym, w czym każdy człowiek pokłada upodobanie, czego szczególnie pragnie, i tym zwłaszcza, co chciałby dzielić ze swoimi przyjaciółmi”.
Ostatnio spotkałem pewnego dwudziestolatka, który rzeczywiście potrzebował usłyszeć słowa wypowiedziane przez św. Tomasza z Akwinu. Właśnie wyszedł z wojska i zastanawiał się nad swoim dalszym życiem. Miał kwadratową szczękę, wytatuowane ramie i serię życiowych pytań bez odpowiedzi. Nie wiedział zupełnie, co ma zrobić z resztą swojego życia. Kiedy siedzieliśmy obok siebie w samolocie, opowiedział mi o swoim wujku, księdzu z New England. „Cóż to za wspaniały człowiek-westchnął młodzieniec.-Pomaga dzieciakom, zajmuje się ubogimi. Chciałbym być taki jak on!” Zapytałem go więc o to, co jest tematem tego rozdziału książki: „Kiedy w swoim życiu byłeś najbardziej zadowolony z tego, co robisz i w dodatku robiłeś to dobrze?”. Najpierw trochę się zawstydził. „To, co kocham robić, jest trochę głupie- wyznał. Hmm, lubię przebudowywać różne rzeczy”. „To znaczy co?” -zapytałem. Opowiedział na przykład o starym stoliku do kawy, który znalazł w garażu, a potem zdarł z niego farbę, naprawił nogi, odnowił i z duma pokazał swojej mamie. „Pamiętasz jeszcze inne takie historie?” zapytałem. „O, to jest naprawdę głupie- westchnął- ale pamiętam, że kiedy pracowałem u rzeźnika, często znajdowałem dobre jeszcze kawałki mięsa na kościach, które inni wyrzucali. Mój szef mnie uwielbiał. Byłem w stanie znaleźć nawet parę kilo mięsa, zwyczajnie dając kościom drugą szansę”. Tuż przed lądowaniem naszego samolotu, spróbowałem jeszcze raz. „Wydaje się, że ty po prostu lubisz ratować rzeczy: uratowałeś mebel, odzyskałeś mięso; może Bóg dał ci zdolność odnajdywania skarbów tam, gdzie inni widzą śmieci”.
Mój pomysł go zaskoczył. „Bóg? Bóg by tak zrobił?”
„Tak, Bóg-odpowiedziałem. –Twoja umiejętność odnowienia stołu jest tak samo święta, jak umiejętność twojego wujka, aby odnowić ludzkie życie”. Młodu żołnierz był tak wzruszony, jakby właśnie dostał nowo narodzone dziecko do rąk. Te słowa naprawdę na niego zadziałały.
Spójrz na własne dary jak na coś, co warto ukazać, a nie ukrywać, a poczujesz- jak ten młody człowiek-tę samą radość i powiew świeżości. Na co więc czekasz? Zastanów się nad swoim życiem. Kiedy w swoim życiu byłeś najbardziej zadowolony z tego, co robisz, i w dodatku robiłeś to dobrze?"

Na koniec uraczę Was pioseneczką o niepoczytalnym bibliotekarzy :D

Dziękuję serdecznie wszystkim, którzy nie zasnęli czytając i dotrwali do końca;)
Radosnego dnia Kochani!:)

...

2010-04-18T20:48:00.005+02:00

Wydarzenia minionego tygodnia bardzo mnie poruszyły...W takim zwyczajnym wymiarze ludzkim...Ale cóż tu można rzec...Na to nie ma odpowiednich słów... Nikt nie przypuszczał nawet, że nadchodzący tydzień przyniesie takie emocje. Niestety ciężkie.
A miała to być po prostu zwyczajna sobota. Taka jak zawsze. A przynajmniej na taką czekałam cały tydzień. Jeszcze w piątek cieszyłam się nadchodzącym dniem wolnym...w planach miałam nordic walking z mężem ze specjalnie zakupionymi w tym celu kijami dzień wcześniej...miałam zamiar później upiec placek z mandarynkami, ograć męża w scrabble;) i obejrzeć wieczorem jakiś dobry film. Ja chciałam tylko miło spędzić dzień...Wszystko prysnęło rano po włączeniu tv...nie mogłam w to wszystko uwierzyć...Czułam się jakby mi słoń nadepnął na serce...Jakiś szok, niedowierzanie...Matrix jakiś dosłownie...
Wszystko odbieram bardzo emocjonalnie i niestety nie inaczej było tym razem. Smutek mieszał się z niedowierzaniem i licznymi pytaniami pojawiającymi się w głowie a pozostawionymi bez odpowiedzi...
Postanowiłam, że na czas ogłoszonej żałoby nie będę zamieszczać żadnych postów... Zresztą jakoś nie miałam nastroju ku temu. Ja wiem, życie toczy się dalej...ale jakoś ciężko było to wyrzucić z umysłu...
Słowa bywają czasami zbędne, czasem lepiej pomilczeć, pomyśleć...Czasem mniej-znaczy więcej. Stąd moje milczenie.
Dziś więc, w ostatnim dniu żałoby jeszcze ten jeden raz zamiast tekstu i zdjęć będzie piosenka, którą chciałam jakiś czas temu zamieścić, ale nadeszły tragiczne wieści ze Smoleńska i nie dałam rady...Bardzo przejmująca piosenka, wzruszająca i tragiczna.

I jeszcze jedna...ku pokrzepieniu serc i by nasz patriotyczny zryw narodowy widoczny w ostatnich dniach nie wygasł zbyt łatwo...

(piosenki pochodzą oraz są dostępne na portalu youtube.pl)

(Obrazek znaleziony w sieci)

W hołdzie ofiarom tragedii w Smoleńsku...

2010-04-10T12:35:00.004+02:00

(zdjęcie pochodzi z portalu interia.pl)

Ostatni dzwonek...

2010-04-01T17:42:00.008+02:00

U mnie w tym roku wszystko-dosłownie wszystko-na ostatnią chwilę. Wstyd mi trochę, ale nawet kartki wysłałam dopiero dziś, a więc dotrą do adresatów niestety dopiero po Świętach... W przyszłym, roku obiecuję wykazać się większą poprawnością:)

Od kilku dni wszystko wygląda jakoś jak w krzywym zwierciadle...Zalałam laptop herbatą,(po wysuszeniu suszarką do włosów, całym dniu i nocy niepewności i stresu oraz roztopieniu gorącym powietrzem z suszarki przycisku z literką "C" o dziwo działa nadal...)ścianę też zalałam-tu pomoże tylko malowanie...nie był to koniec moich ciekawych przygód- przypadkiem rozwaliłam zamek w moim jedynym, reprezentacyjnym płaszczyku(chyba muszę poważnie wziąć się za jakąś dietę?), zrobiłam w domu eksperyment z farbowaniem włosów (blond) na kolor o wdzięcznej nazwie cafe latte...a wyszło mi coś w rodzaju espresso...delikatnie mówiąc...Musiałam oddać też pożyczoną lustrzankę...eh i skończyło się rumakowanie...;)Oj, wymieniać mogłabym długo, ale już powoli przenoszę się w nastrój Wielkanocny więc kto by tam myślał o tak przyziemnych sprawach...? Tym bardziej, że dla równowagi miłe rzeczy też mi się przytrafiały. Jak np. przesyłka, którą otrzymałam od Kasandry, z cudowną zawartością, którą teraz, skoro nadchodzą Święta Wielkanocne w końcu mogę się pochwalić!:)
Przyfrunęły do mnie dwa cudne kicajki, z których ucieszyłam się jak głupia:) Są śliczne, perfekcyjnie wykonane i już mieszkają sobie pośród bazi i jajeczek na stole:)

Bardzo, bardzo dziękuję!:)

A skoro mowa o Wielkiej Nocy to życzę Wam Kochani:
pełnych wiary i nadziei Świąt Zmartwychwstania Pańskiego oraz radosnych spotkań przy rodzinnym stole!

Szklarenka

2010-03-28T15:19:00.006+02:00

Od jakiegoś czasu marzyła mi się mała domowa szklarenka. Taka na parapet kuchenny. I w końcu się takiej doczekałam, ale ze względu na niewielkie rozmiary nie znalazłam dla niej zastosowania i przeznaczenia do wysiewania czegokolwiek. Stała sobie więc pusta czekając na swoje 5 minut.

No i chyba się doczekała:) Przerobiłam ją na dekorację świąteczną. Zamieszkały w niej kicajki:)

I co? Może być?:)

Podczas gdy ja szalałam z aparatem spod stolika Sonia obserwowała z politowaniem swoją panią

Az w końcu łaskawie zgodziła się zapozować do zdjęcia;)

:)

A poniżej jest pokazane jak samodzielnie wykonać taką szklarenkę ze starych ramek.

Dziękuję za odwiedziny i komentarze i życzę Wam radosnego dnia!:)

Tęsknię za kolorami...

2010-03-28T10:16:00.004+02:00

Tęskni mi się do wiosny, do kolorów soczystych, nasyconych i tych delikatnych, nieśmiałych...Ogólnie za kolorem mi się tęskni... Dlatego też dzisiaj jedząc śniadanie złapałam spontanicznie za aparat, bo tak kolorowo miałam na tym talerzu, że buzia sama mi się uśmiechała...Niby nic...a cieszy...:)

Moje przydasie;))

2010-03-27T18:39:00.008+01:00

Mam taki feler, że uwielbiam kupować...ale nie lubię wyrzucać. Mieszkanie jednak ma swoje ograniczenia metrażowe, więc przy takiej mani chomikowania bywa ciężko. Gdy coś mi się znudzi, albo nie mam już na to miejsca to wynoszę na strych, albo do piwnicy, by za jakiś czas odkryć to tam niczym skarb piratów i cieszyć się tym na nowo;)
Wczoraj dosyć późnawym wieczorem (delikatnie mówiąc) zaczaiłam się na ten strych (moi domownicy nie lubią jak znoszę cokolwiek do domu, oj nie lubią, muszę się więc czaić;) )i przyniosłam kilka nowych-starych przydasiów:)

babcina cukiernica, która teraz będzie bombonierą:)

Maselniczka-"wygrzebkowa"

Mała kryształowa karafka i kieliszki

Dzwoneczek i szklany słonik

A na koniec jak jak już wszystko pomyłam to usiadłam i się relaksowałam;)

Dziękuję wszystkim za odwiedziny i komentarze i życzę Wam przyjemnego wieczoru!:)

Jubileusz.

2010-03-27T15:13:00.013+01:00

Rok 2010 należy do Fryderyka Chopina. Pomyślałam więc, że jeden z moich postów na blogu poświęcę pamięci tego wielkiego kompozytora. Chciałam to zrobić już jakiś czas temu, ale się jakoś nie składało ciągle…A teraz? Wiem…święta nadchodzą, powinno być o dekoracjach świątecznych, ale taki nostalgiczny nastrój mnie dopadł, z powodu nagłej zmiany pogody z wiosennej w jesienną, że o czymże mogłabym pisać, jeśli nie o tym nostalgicznym genialnym kompozytorze i fenomenalnym pianiście?

W tym roku obchodzimy dwusetną rocznicę narodzin Fryderyka Chopina oraz 160 rocznicę śmierci. Postanowiłam z własnej i nieprzymuszonej woli propagować nasz wielki skarb narodowy wśród młodzieży i stworzyłam coś w rodzaju skromnej wystawki…i cieszy mnie, że od czasu do czasu ktoś wpadając przelotem skorzystać z Internetu w bibliotece lub oddać książki zainteresuje się moją mini wystawą. Wystawa jest mini, ale i miejsca jest mikro…

Ostatni fortepian Fryderyka Chopina

„(…)Muzyka była jedynym realnym światem Chopina, reszta istnienia stała się dla niego mniej lub więcej natrętnym przymusem. Nazywano go Arielem i Kopernikiem fortepianu, a także Chopinetto, Chip-Chip i Chip-Chop, ale ani wielkie tytuły, ani pieszczotliwie imiona-nic z uznania, z przyjaźni ani miłości nie związały go z ziemią na tyle, aby zapomniał o swym przeznaczeniu. Jeżeli prawdziwa moralność w sztuce polega na wierności samemu sobie, Chopin był z rodziny najmoralniejszych twórców.” (K.Wierzyński: Chopin i wiersze. W: Proza. T.2, s 202)

To tutaj, w położonej ok. 50 km od Warszawy Żelazowej Woli przyszedł na świat wielki geniusz muzyczny, legenda muzyki romantyzmu.

Dom rodzinny Chopina

K. Wierzyński o Chopinie: „ W swoim wysiłku twórczym Chopin był bezkompromisowy, porywający, heroiczny. Pracował jak asceta, nie folgował znużeniu, nie znosił słabości. Pewny siebie, ale bynajmniej nie zarozumiały, odznaczał się niebywałym zmysłem samokrytyki. Jeśli dostrzegał skazę na kompozycji, trzymał rękopis w szufladzie przez miesiące i lata, i powracał do niego nieskończoną ilość razy. Znał jeden wzór do naśladowania: doskonałość, która nie była dla niego tylko męczącą chimerą.

(…) Należy pamiętać, że ten patos twórczy palił się w organizmie cielesnym człowieka, który walczył nieustannie z chorobą. Wyszedłszy ze swego pokoju pracy Chopin musiał mieć ludzkie ciepło, opiekę, wygodę. Przywykł do tego od dzieciństwa i szukał tego przez całe życie. Ten układ rzeczy, potrzeba wielkiej sztuki i potrzeba opieki życiowej, jest kluczem do psychologicznego zrozumienia Chopina jako człowieka. Dom i rodzina stanowiły dla niego warunek życia. Pisywał do swoich nieustannie, spowiadał się przed nimi ze wszystkiego, tęsknił za domem i marzył, aby znaleźć w świecie coś, co by zastąpiło to jedyne i najdroższe miejsce na ziemi.

Idea domu łączyła się z ideą Polski, a może dom był nawet jej sercem. Chopin nie zajmował się polityka i nie ma świadectwa, by nadzieje na wolność Polski wiązał z jakimś ruchem społecznym, których tyle wrzało w jego epoce. Obracał się w kołach arystokratycznych i konserwatywnych, ale przyjaciół miał także wśród radykałów. Był tak bardzo artystą, że wystarczała mu-jeśli można tak powiedzieć-Polska wieczna.” (K.Wierzyński: Chopin i wiersze, s. 196)

W październiku 1836 roku w Paryżu w salonie hrabiny Marii d’Agoult Chopin poznał George Sand. Spotkanie przerodziło się z czasem w burzliwy romans-najsłynniejszy romans XIX wieku.

„Kiedyś pani George Sand pisała: „Ten Chopin- to anioł. Jego dobroć, czułość, cierpliwość czasem mnie niepokoją. Wydaje mi się, że jest zbyt delikatny, zbyt subtelny i zbyt doskonały, aby mógł długo żyć na tej ziemi naszym pospolitym i ciężkim życiem. Na Majorce, gdy był śmiertelnie chory pisał muzykę zalatującą rajem, ale ja już tak przywykłam widzieć go w niebie, że nie wydaje mi się, aby Zycie lub śmierć miały dla niego jakiekolwiek znaczenie”. Chopin zmarł, mając zaledwie 39 lat” (K.Wierzyński: Chopin i wiersze, s.202).

Grób Fryderyka.

Mam szczególny sentyment do muzyki Chopina, jako, że towarzyszyła mi ona już od pierwszych chwil życia i słuchanie jej jest dla mnie czymś tak naturalnym jak dla moich uczniów słuchanie powiedzmy muzyki techno…Dziwne porównanie być może, ale tak właśnie jest. Mam wielu w rodzinie muzyków, daleko szukać nie trzeba- chociażby moja mama, która była nauczycielem gry na fortepianie, dlatego też wizyty w filharmonii na różnych koncertach od najmłodszych lat życia były dla mnie normą. Sama ukończyłam szkołę muzyczną I stopnia w klasie fortepianu właśnie…ale dalej iść w ślady muzykujących członków rodziny nie chciałam, talentu w sobie też do tego zajęcia nie znajdywałam.

Mam jednak ogromny sentyment do tamtego okresu w moim życiu i bardzo miło to wspominam. I nawet jest jedna przyjaźń z tamtych lat, która trwa po dziś dzień:) Co prawda z długą przerwą w życiorysie spowodowaną ukończeniem szkoły i tzw. rozejściem się” każdy w swoją stronę”…ale odnaleziona po latach, trwająca do dziś ku mej wielkiej radości!:)

Przeglądałam niedawno książki na półce robiąc porządki i jak się okazało na pamiątkę ukończenia szkoły muzycznej otrzymałam właśnie książkę o Chopinie:)

A tu już pamiątkowe tylko zdjęcie przy moim pianinie, przy którym to tyle ćwiczyłam popołudniami płacząc niemalże, że nie mogę jak inne dzieci bawić się na dworze.

Z wiekiem jednak wszystko się nam zmienia-doceniłam więc (jak zwykle za późno) to czego mnie uczono …Ale dziś pianina nie mam już-trafiło ono w dobre ręce moich przyjaciół…Rozstałam się z instrumentem po 23 latach z konieczności, ale to zupełnie inna historia.

(*"Fryderyk Chopin. Muzyka mojej duszy II" Anna Karolak, 2009, plakat, 7358 px x 10512 px, 70 x 100 cm.
Plakat został wybrany do grupy finałowych najlepszych plakatów w ogólnopolskim konkursie graficznym
"Fryderyk Chopin", zorganizowanym przez portal sophisti.pl oraz firmę MEDIA SUKCES D. i W. Wróblewscy)

Święta już coraz bliżej...

2010-03-23T19:05:00.002+01:00

Klip pochodzi z portalu youtube.pl

Najlepszy mąż na świecie;)

2010-03-21T20:52:00.016+01:00

Dobry wieczór wszystkim !:)
Jakiś czas temu mój mężulo, zwany przeze mnie Maniusiem (choć na imię wcale nie ma Marian...ale też na M;) )spełnił kolejne moje marzenie:) Pokazuję je dopiero teraz, ale myślę, że ponad 39 stopni gorączki, które towarzyszyło mi ostatnio wraz z wyjątkowo wrednym i podstępnym wirusem w jakimś stopniu mnie usprawiedliwia;)
DO wstania tu do Was zmotywowało mnie przeglądanie Waszych blogów, na których tyle się dzieje, i narastające poczucie wstydu, spowodowane faktem, że ja zaglądam tu jedynie w weekendy...
Dziś nie będę się rozpisywać, żeby Was nie zanudzić;) Pokazuję więc konkrety, a Tobie Maniuś baaardzo dziękuję:*

oraz...

Urocza lampka, która stoi sobie na parapecie, na razie jeszcze bez nafty.

A, że aparat miałam pożyczony (Małgosiu, bardzo Ci dziękuję :* ) to pstryknęłam przy tej okazji kilka fotek więcej. Byłam pod wrażeniem, że inne aparaty nie mają tak jak mój, że trzeba napstrykać z 40 zdjęć, z czego jakieś 2 nadają się...do obróbki...Tutaj nic nie zmieniałam (poza dodaniem ramek). Dalsza część parapetu:

No a to już nie parapet, ale ucieszyłam się, że tak od niechcenia można robić tak wyraźne zdjęcia...no to pokazuję:)

I na koniec wiosenny akcent;)

Dodam tyle, że latałam zafascynowana z tą lustrzanką po domu jak oszalała, aż sobie w pewnym momencie coś nadwyrężyłam w kręgosłupie i wylądowałam na zastrzykach chwilę po tym, bo nie mogłam ruszyć ręką, schylić się, ani żadnego ruchu wykonać-takiej blokady kręgosłupa przez te dziwne pozy i gwałtowne ruchy się nabawiłam.
Trochę bólu, trochę strachu, zastrzyki, ale radość z robienia tych zdjęć-bezcenna;)

Mam nadzieję, że Was nie zanudziłam. Buziaki:*

Wirtualna mapa skarbów;)

2010-03-14T09:44:00.009+01:00

Jakiś czas temu pisałam tu na temat MAPY SKARBÓW zwanej także inaczej MAPĄ MARZEŃ jako o świetnym treningu twórczości, który pomoże nam w realizacji naszych celów i zamierzeń.
Mapę marzeń najlepiej wykonać na dużym brystolu, tworząc ją techniką kolażu-naklejając kolejno obrazy ilustrujące nasze plany, pragnienia,dążenia i marzenia. Mogą to być także odpowiednie słowa wycięte z gazet, cytaty, budujące myśli.Przykład? Marzymy o harmonijnym związku, głębokiej miłości, bratniej duszy? Wybieramy zdjęcie przedstawiające zakochaną parę, parę obejmujących się ludzi, całujących się, przytulających, szczęśliwych.Powinny to być fotografie, które będą
się nam podobać, ich symbolika będzie do nas przemawiała swoim przekazem i intensywnością-mówiąc krótko ilustracja ta ma nam pomóc wyobrazić sobie, ze to my jesteśmy tą kochaną i kochającą kobietą(mężczyzna oczywiście przyjmuje w rolę zakochanego mężczyzny z fotografii). Należy przygotować tyle obrazków na temat danego marzenia ile się chce, ile się potrzebuje, ile się zmieści na naszej mapie. Mapa ma cieszyć oko, wywoływać pozytywne skojarzenia i pomóc nam w wizualizacji naszych marzeń a w konsekwencji ich realizacji:)Tak robimy kolejno z każdym naszym marzeniem-wyklejamy ilustracje, które odpowiadają naszym marzeniom aż zapełnimy naszą mapę:)Te marzenia nie muszą odnosić się tylko do strefy emocjonalnej, do zagadnień takich jak miłość, przyjaźń, macierzyństwo, rodzina...Możemy marzyć o czymkolwiek tylko zechcemy-zdrowie, wiara w siebie, partnerstwo, kariera, dobrobyt,wiedza, szczęście itd.
Nasza mapka powinna być kolorowa, powinna przykuwać naszą uwagę.Chodzi o to by proces tworzenia mapki był radosny, by kojarzyła nam się pozytywnie, byśmy z chęcią do niej sięgali i pracowali z nią z największą przyjemnością, tak by otworzyć nasz umysł na pokonywanie przeszkód stojących nam na drodze do realizacji naszych pragnień. Powinniśmy się bawić tym jak dzieci...marzenia dziecięce i ich wyobraźnia są niczym nieograniczone i wyjątkowo kolorowe i radosne.I teraz do dzieła...Mapkę powinno się oglądać będąc maksymalnie zrelaksowanym, przyglądać się kolejnym ilustracjom, kolejnym słowom wyobrażając sobie nas w tych sytuacjach. A za jakiś czas...marzenia się spełnią!:) To żadna magia, raczej praca z naszą podświadomością.
Jakiś czas temu zaczęliśmy z Mężulem gromadzić nasze marzenia, faza zbierania została zakończona, niebawem będziemy wyklejać. Mamy wiele wspólnych marzeń:) Postanowiłam zrobić sobie też taką wirtualną mapę skarbów-tylko moją:) Wygląda ona tak:

Wiele z tych marzeń ukazałam symbolicznie, nie są to wszystkie moje marzenia-te najskrytsze zachowałam tylko dla siebie:)Opublikowałam więc te najbardziej ogólne.
Na koniec chcę Wam polecić pewną książkę, jak najbardziej związaną z realizowaniem marzeń i nie mogę się już doczekać by ją Wam przedstawić. Mnie też kiedyś ktoś ją polecił-mój prywatny anioł(tak nazywam dobrych ludzi, których spotykam na swojej drodze, przyjaciół) i przeczytałam ją zachwycona!
Zamiast pisać jej recenzję pozwolę sobie zacytować do niej "wstęp"
ZAMIAST WSTĘPU
Książkę swą oddaję w ręce ludzi "głodnych" życia, pragnących doświadczać w nim więcej radości, szczęścia, mocniej kochać, mieć soczyste, pasjonujące a nie tylko stabilne związki; chcących więcej od siebie światu dać i więcej też brać; tym, którzy tęsknią do przebudzenia i wiedzą, że można żyć inaczej, pełniej, z większą energią, witalnością, entuzjazmem, optymizmem i zaangażowaniem we wszystko, czego się dotkną. Jest to praca o marzeniach, które sięgają gwiazd, ich kreowaniu i spełnianiu. WIerzę, że i Ty chcesz zdecydowanie podnieść standard swojego życia, zmienić je na bardziej interesujące, a wręcz wspaniałe, i tak zupełnie przy okazji, wnieść potężny wkład w istnienie naszego świata, aby był bezpieczny, przyjazny i bajecznie kolorowy. To propozycja dla ludzi mających odwagę pragnąć i realizować swoje marzenia, dla osób twórczych, zdeterminowanych i konsekwentnych, które myślą, żeby:

...trochę z siebie dać tym, co mają gorszy świat
(...)
by więcej nieba mieli w sobie.

z piosenki Ryszarda Rynkowskiego Dary losy
słowa Jacek Cygan

Wspomniana książka to:

Dodam, że nie jest to jedyna książka Bożeny Figarskiej jaką mam. Ale ta jest zdecydowanie ulubiona. Mam także wiele nagrań z których często korzystam i które były i są mi bardzo pomocne.
Dziś nie ma już wśród nas autorki.Odeszła 3.O5.2008 r.
Była lekarzem-psychiatrą, lekarzem duszy i ciała człowieka oraz doradcą rozwoju osobistego z ponad 20-letnim doświadczeniem w pomaganiu innym. Była wulkanem pozytywnej energii (co słychać na jej nagraniach w jej radosnym, ciepłym głosie), pomogła także sobie samej-m.in dokonała niezwykłego psychicznego uleczenia siebie po ciężkim urazie kręgosłupa.

Gorąco polecam skarby, które po sobie pozostawiła.

Wszystkim zaglądającym do mnie życzę radosnej niedzieli, spełnienia wszystkich marzeń i dziękuję pięknie za wszystkie odwiedziny i komentarze,które bardzo lubię czytać i dają mi mega powera:)

Piątkowy przerywnik;)

2010-03-12T18:35:00.011+01:00

Wiosna coś w tym roku się powoli zbiera, przynajmniej u mnie, bo póki co nasypało tu tyle śniegu, że bardziej można iść ulepić bałwana niż szukać pąków na drzewach.;-))) Nie żebym miała coś przeciwko lepieniu bałwana, bo w sumie to i nawet lubię...ale w takie popołudnia jak dziś to najbardziej lubię posiedzieć w ciepełku;)
By umilić sobie to piątkowe samotne popołudnie (mężula na kursie a na towarzyskie wypady za mała motywacja przy tej pogodzie)pobawiłam się nieco program o nazwie PhotoFunia Zabawa jest naprawdę świetna! Poniżej efekty zabawy:)

Spróbujcie:) Polecam, super poprawiacz nastroju!:)
Udanego piątku życzę Wam Kochani!:)

Oj porobiło się...

2010-03-07T17:06:00.014+01:00

Wydarzenia minionych dni bardzo mnie onieśmieliły, wprawiły w osłupienie, radość ogromną, wywołały ogromny uśmiech i nawet wzruszenie...ale i zawstydzenie tak duże, że aż na kilka dni zamilkłam, zniknęłam, rozpłynęłam się gdzieś w wirtualnej rzeczywistości nie wiedząc sama co z tym wszystkim począć...Wszystko to za sprawą wyróżnień którymi obdarowały mnie dziewczyny:Aga oraz Mrofka...Bardzo Wam Kochane dziękuję, to wielka radość jest, ale i zawstydzenie, bo jak tak spojrzę krytycznym okiem na swój blog, to jakoś nie znajduję uzasadnienia...Od Mrofki otrzymałam to piękne wyróżnienie, z następującym uzasadnieniem:"za różnorodność, anielskie figurki i klimat na blogu"

Natomiast Aga przekazała mi cały pakiet wyróżnień, że aż słów mi brak...sami popatrzcie co tutaj się dzieje, bo ja nadal nie wierzę:

Dziewczyny z serca dziękuję za pamięć i ogromną radość jaką poczułam dzięki Wam i niespodziankę...tylko powiedzcie mi co ja mam teraz z tym począć dalej???
Teraz to mam taką presję, żeby jakoś "pociągnąć" tego bloga, że hej;)) No ale wyróżnienia zgodnie z tradycją trzeba przekazać dalej. Należą się one Wam wszystkim! Uwielbiam zaglądać na wszystkie blogi, które znajdują się w moim pasku bocznym a stale ich przybywa i poznaję nowe, ciekawe miejsca. Wszystkie robicie wspaniałe rzeczy-świetnie szyjecie, tworzycie z pasją, gotujecie, malujecie, dekorujecie i upiększacie swoje domy, robicie niesamowite rzeczy decu, z fimo, masy solnej,na drutach, szydełku, z koralików...KAŻDA Z WAS! Jednak pozwólcie, że jako, iż chyba każda z Was zdobyła wszelkie możliwe wyróżnienia blogowe docenię i przekażę wyróżnienia świeżym, ale bardzo obiecującym i ładnym blogom, na które zaglądam równie chętnie co na te popularne, gromadzące każdego dnia dziesiątki zagorzałych czytelniczek. Są to dziewczyny z:
http://tamgdziepachnapoziomki.blogspot.com/

http://bezpospiechu.blogspot.com/

http://drewniana-szpulka.blogspot.com/

A ja jeszcze raz dziękuję:):):)

A co poza tym u mnie słychać? Cóż, ostatnio pokazując moje second-handowe szaleństwo pominęłam Pana Królika (czysta skleroza!)...i może teraz mu smutno z tego powodu...Tak sobie pomyślałam, gdy już post został opublikowany...I pomyślałam, że przy najbliższej okazji powinnam to niechybnie nadrobić. A przyniosłam go ostatnio z s-h razem z misiami... i tunikami rzecz jasna-rzeby nie było! a raczej przemyciłam go...
Mój mąż i ja mieszkamy z rodzicami. Moimi. Mieszkanie jest na tyle wielkie, że spokojnie, każdy ma komfort intymności i ma takie wspólne mieszkanie też wiele zalet...jednak jest punkt w którym te zalety się kończą. Tym punktem jest zdecydowanie wspólna łazienka. I wspólny kosz na brudy...W koszu tym przed praniem moja mama znalazła Pana Królika...i całą zgraje misiów(kolejną). Na pytanie czy ja jestem normalna, czy też coś robi mi się na stare lata w głowę- po chwili namysłu odpowiedziałam, że: nie wiem...No bo szczerze mówiąc to nie wiem czy to normalne. Mąż utwierdza mnie co prawda w przekonaniu, że to co robię jest jak najbardziej normalne, ale on pewnie gdybym nawet ogoliła głowę na łyso i uznałabym, że rzucam pracę i jadę do Tybetu owce wypasać, to zapewne uznałby, że pięknie wyglądam i, że jestem wyjątkowo kreatywna, pomysłowa i odważna:) Takiego mam kochanego Męża, który przywykł już do dziwactw swojej starszej od siebie(ale tylko w metryce, bo mentalnie to na bank nie) żony...I akceptuje to wszystko:)Głowy co prawda na łyso nie zgoliłam...ale z tymi owcami to kto wie...;)))
Co do Pana Królika to wszystkie koleżanki buszując między wieszakami z ciuszkami pukały się w czoło i mówiły, że brzydal, że znajdę lepszego, skoro już MUSZĘ jakiegoś kupić...jak tylko będę miała dziecko może, może wtedy będę miała dobry powód, żeby kupić...Ale cóż...nie posłuchałam-kupiłam bezwstydnie bez powodu i usprawiedliwienia. Skończyło się na przemycaniu do domu, jednak mało efektywnym, bo i tak zostałam zdemaskowana.
Przedstawiam więc mój poufny nabytek, którego cichcem w konspiracyjnym porozumieniu z moim Mężem szmuglowałam w kierunku łazienki...operacja jednak została zdekonspirowana;)

I jak Wam się podoba?

A ostatnio znowu byłam w second-handzie i kupiłam taką wełnianą sukienusię-albo tunikę.Raczej jako tunikę ją wykorzystam. Nie wiem dlaczego nie wyszedł mi prawdziwy jej kolor na zdjęciach-zrobiłam ich ok 30 i niestety wszystkie są przekłamane. Prawdziwy jej kolor to piękna, butelkowa zieleń... No cóż...fotograf ze mnie marny;)

Nie byłabym sobą, gdybym nie wyszła stamtąd z dwoma wypatrzonymi i wyszperanymi misiami do kolekcji. Tym razem operacja pod kryptonimem: "przemytnik" również zakończona zdemaskowaniem :(

Na koniec pokażę Wam taki sobie domek na klucze, który popełniłam z tęsknoty za kolorami, kwiatami, bzykaniem owadów na łąkach, zapachami świeżej soczystej roślinności:

Gdy próbowałam go uwiecznić jakiś ciekawski pyszczek wepchał się przed mój obiektyw:

A to niech też ma swoje 5 minut...

Moja tęsknota za kontaktem z zielonym, kolorowym, za NATURĄ wzrosła niesłychanie po obejrzeniu filmu AVATAR w 3D...Wiem, wiem...wszyscy już widzieli...a ja dopiero teraz. No ale jednak lepiej późno niż wcale. Film mnie prawdziwie zachwycił-byłam 2 razy, a nawet zakupiłam książkę:)Za każdym razem oglądałam film jak dziecko-z rozdziawioną gębą i zachwytem w oczach. Poszłabym z chęcią raz jeszcze. U nas jeszcze wyświetlają, więc kto wie;) Niesamowicie wykreowany wspaniały świat. Podziwiam wyobraźnię reżysera. Jeśli chodzi o roślinność, to moja wizja RAJU...bo jeśli chodzi o wariacje na temat fauny to niekoniecznie;)
Na koniec końców teledysk z piosenką z AVATARA:)Filmik jest udostępniony na kanale youtube, skąd go pobrałam i mam nadzieję, że nikt nie poda mnie za to do sądu;)
Życzę wszystkim przyjemnego wieczoru i dziękuję wszystkim, którzy dobrnęli do końca;)

Czym się kończy spontaniczny wypad do second-handu?;)

2010-02-26T15:21:00.007+01:00

Spontaniczny wypad do second-handu, szczególnie ten nieplanowany może skończyć się tak:

albo tak:

lub tak:

albo nawet tak:

czy tak:

a może i nawet tak:

Jednak najlepiej gdy kończy się tak:

Tak mi się spodobały te tuniki, że nie potrafiłam się im oprzeć. Myślę, że będą się całkiem nieźle komponować z moimi okazałymi kolczykami, noszone do legginsów lub dżinsów. Jeszcze ich nie wyprasowałam, proszę więc o wybaczenie, że pokazuję je w takim stanie...A zdjęcia nie ostre, bo taki jakiś dzień dziś...nie wychodzą mi zdjęcia, dobry nastrój, dobre zdrowie i w ogóle ten piątek mi nie wyszedł...Ale...jutro jest sobota, też jest dzień:)
Drodzy moi odwiedzający i podczytywacze- udanego weekendu Wam życzę, dziękuję za odwiedziny, za maile i komentarze:)))) Nie sądziłam, że ktoś tu zagląda póki nie założyłam tego licznika odwiedzin:) Miło mi bardzo, że tu wpadacie!
A teraz uciekam-idę ratować resztki dobrego samopoczucia.

Moje anielskie klimaty:-)))

2010-02-15T13:39:00.024+01:00

Pewnie niektórzy uznają, iż jest to temat mocno oklepany i nader częsty...ja jednak mam potrzebę przedstawić tu część moich licznych strażników- tych dobrotliwych opiekunów domowych, bo czy moda na nie jest czy przemija-ja nieustannie się nimi fascynuję.
Moja miłość do tych skrzydlatych niewidzialnych opiekunów trwa już długo...nawet samo mówienie o nich sprawia, że mam lepszy nastrój:-).
Nie mogłabym więc pominąć ich milczeniem na tym blogu. Podobno każdy ma swojego anioła stróża, w co zresztą ja mocno wierzę.
Anioły otaczają mnie, są mi bardzo potrzebne dla lepszego samopoczucia i wrażeń estetycznych również.Towarzyszą mi, wyglądają na mnie z każdego zakamarka mieszkania. Sporo ich wokół mnie...dziś jednak przedstawię tylko część z nich.:-) Opiekunowie mojego domu mają różne wielkości i są wykonane z różnych materiałów:-)

Najmniejszy w mojej kolekcji-wypatrzony w małym sklepiku w Krakowie przez mojego męża (wtedy jeszcze nie męża;) )-podarowany mi na pamiątkę tego miłego dnia.

Najstarszy w kolekcji-pamiątka po prababce.

Drewniane...wykonane przez miejscowego artystę staruszeczka, widywanego z walizką pełną anielskich drewnianych istot w czasie odpustów- zakupione za całe 8 zł na odpuście za sztukę...

Tego przywiozłam z Zakopanego dla rodziców jak nietrudno zgadnąć;)

Ten malutki pomieści moją skromną ilość pierścionków...których i tak zresztą nie noszę;)

Aniołek otrzymany w prezencie ślubnym od naszego świadka i jego żony:)

Anioł bibliofil ;) Spora częśc kolekcji to aniołki czytające...Ciężko zdobyć...Zakupione specjalnie pod kątem wystawy, którą robiłam w szkole w której pracuje pod hasłem "anioły też czytają książki" organizowanej na Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich.

Ażurkowy miłośnik książek.

Czytanie zbiorowe.

Tutaj na potrzeby zdjęcia pozowały zbiorowo-na co dzień każdy stoi w innym miejscu na swojej warcie:-)

Anioł stróż.

Mój ukochany anielski kubek:-)

Nietypowy ale cudowny upominek od przyjaciółki podarowany na wieczór panieński:-)

Aniołki? Elfy? Calineczki? Sama nie wiem...

A na koniec Irina Bogushevskaya i jej anielski głosik.
Szkoda, że nie znam tego języka i nie wiem o czym śpiewa...ale może ktoś z Was pomoże?:)

Come back i wyróżnienie;)

2010-02-15T12:32:00.005+01:00

Ponad miesiąc nie miałam okazji by zagościć tu na dłużej...no tak jakoś wyszło...Końcóweczka podyplomówki, pisanie pracy, potem obrona, grypa,przeziębienia, dużo papierków w pracy...i już jakoś entuzjazmu i sił na blogowanie nie starczyło....długa, oj długa lista usprawiedliwień jest...ale w sumie nie ma co przynudzać;))) Odwiedzałam jednak Wasze blogi, mimo, że nie zawsze zostawiałam ślad w komentarzach, to jednak starałam się być na bieżąco:-)
Dziś powracam by podziękować ogromnie za moje pierwsze blogowe wyróżnienia jakie otrzymałam:-)))) Bardzo, bardzo dziękuję:-))) Wyróżnienia dostałam już jakiś czas temu...ale pokazuję je dopiero dzisiaj i od razu przekazuję dalej:-)
Najpierw dostałam je od Maripar z zielonego kuferka a jakiś czas później, takie samo dostałam od Kaprysa z kapryśnych inspiracji Jeszcze raz dziękuję!

Oto i to wyróżnienie:

Zgodnie z tradycją przekazuję je dalej;)Jakoś tak ciężko wyróżnić kilka tylko blogów, skoro wszystkie które mam w obserwowanych są te ulubione...ale postaram się... Zatem:

Szajce z dłubalni
Kamili z zakamarka
Elle z petit boneheur
Matyldzie z sekretnika
Adze z Oazy
Ori z Domu Tymianka

A wszystkim życzę miłego dnia:-))

Szczęśliwego Nowego Roku!:-)

2010-01-01T23:15:00.004+01:00

Moi Drodzy Goście!:-)
Witam w Nowym Roku!:-)) Życzę Wam w nim wiary, nadziei i miłości...Odważnego sięgania po najśmielsze marzenia,dużo pozytywnej energii do realizacji wyznaczonych celów, soczystych, barwnych dni oraz zdrowia i sił na to wszystko:-)
Wszystkiego dobrego!:-)
Dla mnie ten rok zaczął się mało wesoło-w czasie radosnej, szampańskiej zabawy przepadł gdzieś mój aparat fotograficzny,a jeśli się nie znajdzie, to będzie oznaczało chyba koniec mojego bloga...Zobaczymy, jutro będę dzwonić na salę, bo wciąż mam nadzieję...Trzymajcie kciuki!
Jeszcze raz Szczęśliwego Nowego Roku!

WESOŁYCH ŚWIĄT!

2009-12-24T12:02:00.006+01:00

Dlaczego jest święto Bożego Narodzenia?
Dlaczego wpatrujemy się w gwiazdę na niebie?
Dlaczego śpiewamy kolędy?

Dlatego, żeby się uczyć miłości do Pana Jezusa.
Dlatego, żeby podawać sobie ręce.
Dlatego, żeby się uśmiechać do siebie.
Dlatego, żeby sobie przebaczać.

ks. Jan Twardowski

Niech radość Bożego Narodzenia

rozgoni mroki codziennego życia

i napełni je nadzieją.

Niech miłość zagości w nas:-)

Wesołych Świąt Wam wszystkim!:-)

Nie mogłam się oprzeć;-)

2009-12-09T11:00:00.006+01:00

Ostatnio odebrałam maila z informacją o nowościach w atelier Brocante i od razu rzuciła mi się w oczy urokliwa skrzyneczka, przed zakupem której nie mogłam się powstrzymać...
Uwielbiam przedmioty z duszą, w klimacie starociowym, więc już oczyma wyobraźni układałam w jej przegródkach różne moje nobliwe drobiazgi. To nic, że miejsca prawie już na nią nie ma...gdzieś się znajdzie-pomyślałam. Jak pomyślałam-tak zrobiłam, skrzyneczkę zamówiłam. Miejsce swoje już ma-a jakże stoi sobie na parapecie, na szydełkowym bieżniczku w towarzystwie starego zegara i konika na biegunach:-)Stoi cieszy oko i na pewno nie jeden raz zmieni swoją zawartość, bowiem zastosowań może mieć setki:-)
Ale kilka słów chciałam jeszcze o samej przesyłce. Tu chciałam bardzo podziękować Pani Oldze z atelier brocante, bo skrzyneczka opakowana była jak najcenniejszy skarb, dodatkowo pięknie oprawiona w papier do pakowania prezentów. Odwijałam ten papier jakby w środku był drogocenny klejnot, z drżącym sercem i wypiekami na twarzy. Po opakowaniu zawiniątka moim oczom ukazał się cudny, wyczekany widok- moja wymarzona skrzyneczka! A w niej...przesympatyczny upominek od Pani Olgi- bardzo efektowna saszetka zapachowa z motywem róży retro na opakowaniu...Było to ślicznie opakowane z dołączonym bilecikiem. Wprost się rozpłynęłam z zachwytu! Żałuję, że nie obfotografowałam tego wszystkiego, bo widok był niesamowity! Pani Olgo-DZIĘKUJĘ:-)
Poniżej prezentuję skrzyneczkę-są to zdjęcia z atelier brocante ale ja sama nie zrobiłabym lepszych zdjęć.

Trochę spóźniony bardzo pluszowy wpis;-)))

2009-12-05T17:38:00.012+01:00

Miałam oczywiście zrobić ten wpis 25 listopada w Światowy Dzień Pluszowego Misia...jednak musiałam się wstrzymać trochę, żeby móc pokazać zdjęcia z tego dnia, który organizowałam w szkole wczoraj. A dlaczego dopiero wczoraj? Ano remont sali w której odbywają się takie imprezy mnie powstrzymał:-)
Pluszowe misie bez wątpienia mają w sobie coś niezwykłego, skoro potrafią sobie zjednać serca zarówno dzieci jak i dorosłych-moje mają już od dawna ;-)
Mam małą misiową kolekcję w domu ku uciesze mych oczu i radości serca, na razie nie tak liczną jak zbiory prawdziwych kolekcjonerów, jednak z czasem na pewno będzie się powiększała. Szczególnie mam słabość do misiów w stylu retro, kudłatych, z lekko "potarganym" futerkiem, z satynowymi wstążeczkami wiązanymi pod szyją lub eleganckimi muszkami. Nie pogardzę także misiami w rozkosznych wełnianych sweterkach...i chyba z wiekiem jest coraz gorzej, bo moje sympatie nie słabną-wręcz przeciwnie;-))
Za każdym razem gdy jestem w Krakowie odwiedzam mój ukochany misiowy sklep Barbary Bukowski i niemalże siłą trzeba mnie z niego wyciągać...no cóż...każdy ma jakiegoś bzika;-)

Sklep z misiami w Krakowie

Ze względu na swój sentyment do tych uroczych pluszaków postanowiłam zorganizować Dzień Pluszowego Misia w szkole w której pracuję. Początkowo pełna entuzjazmu ogłosiłam w szkole konkurs na najbardziej przytulaśnego misia przyniesionego do szkoły...ale już po paru dniach mój entuzjazm opadł, ponieważ pracuję w szkole średniej i miałam czystkę w głowie jeśli chodzi o stworzenie jakiegoś scenariusza, który nadawałby się dla dorosłej prawie publiczności...Przeszukałam całe chyba zasoby internetowe w poszukiwaniu scenariuszy na ten dzień, ale nie udało mi się znaleźć ani jednego, który nadawałby się do mojego typu szkoły-wszystkie były dla przedszkolaków lub dzieci ze szkół podstawowych. Nie pozostało mi nic innego jak uruchomić swoją wyobraźnię i spróbować coś sklecić. Przy zwerbalizowaniu moich pomysłów i przelaniu ich na papier pomogła mi moja niezawodna przyjaciółka Małgosia:-) Co prawda uparciuch był ze mnie straszny, bo co dziewczyna próbowała mi podpowiedzieć, to ja się upierałam przy swoich dziwnych pomysłach... W gruncie rzeczy było wesoło, no i najważniejsze udało nam się stworzyć scenariusz, który poniżej wklejam, może się komuś przyda, może ktoś jak ja pracuje w szkole średniej i może mu do czegoś posłuży;-) Scenariusz napisałam jakiś niecały miesiąc temu, jednak nie chciałam go publikować przed premierą w szkole;-)) Dialogi są autorstwa mojego i Małgosi, natomiast historia misia jest wzięta z internetu, nie pamiętam dokładnie z jakiej strony, ale mam nadzieję, że nikt mnie nie poda do sądu z powodu wykorzystania tego tekstu;-))
A jak została odebrana akademia? Hmm...no miałam duże obawy, niektórzy podejrzliwie patrzyli na moje plakaty informujące o Dniu Misia w szkole...No bo nazwa sugeruje, że będziemy mieli do czynienia z czymś infantylnym, a w efekcie okazało się, że wyszło chyba całkiem fajnie-takie w każdym razie miłe słowa docierały do mnie po imprezie:-)

Oto scenariusz imprezy na Światowy Dzień Pluszowego Misia, mam nadzieję, że się Wam spodoba:-))

Uczeń 1: W listopadzie obchodzimy Światowy Dzień Pluszowego Misia. Został on ustanowiony na cześć pierwszego na świecie pluszowego misia, który w 2002 roku obchodził swoje setne urodziny.

Uczeń 2: Nasz dzisiejszy program przygotowaliśmy z myślą o dzieciach, dzieciach najbardziej
potrzebujących, a dedykujemy go Wam, ludziom wielkiego serca, dzięki którym
życie tych najmniejszych, choć przez chwilę stanie się piękniejsze i radośniejsze. Dzień ten bowiem stał się dla nas okazją do zorganizowania w naszej szkole świątecznej zbiórki zabawek dla dzieci, do których zwykle zabiegany święty Mikołaj gubi drogę...

Uczeń 3: Ten sympatyczny dzień postanowiliśmy również uczcić konkursem na najbardziej wyjątkowego i przytulaśnego misia przyniesionego do szkoły. Zwycięzcę konkursu ujawnimy w dalszej części naszego spotkania.

Uczeń 1: Tymczasem wróćmy do naszego jubilata...

Uczeń 2: Jego urodziny to dobry pretekst by w nieco inny sposób przedstawić lekcje w naszej szkole

Uczeń 3: W takim razie nie czekajmy dłużej i zaprośmy naszych gości na pierwszą z lekcji- lekcję historii.

(W TLE FILMIK DO CZYTANEGO TEKSTU)

Uczeń 1: Mało kto wie, że historia pluszowego misia sięga początków dwudziestego wieku. Nie wiadomo czy jest to prawda czy tylko legenda ale podobno pomysł stworzenia pierwszego pluszowego misia pojawił się w głowie Morrisa Mitchoma, imigranta z Rosji w roku 1905.
Historia, która go do tego zainspirowała wiąże się z prezydentem USA w tamtym okresie - Theodore’a Roosvelta, nazywanego “Teddy”. To tłumaczy angielską nazwę pluszaka Teady Bear.

Uczeń 2: Washington Evening Star” z 18 XI 1902 zamieścił kiedyś rysunek Roosvelta, który odmawia zastrzelenia rannego podczas polowania niedźwiadka przywiązanego do drzewa.
To miało być pomysłem do stworzenia pierwszej fabryki pluszowych misiów “Ideal”. Historia jest ciekawa ale prawdopodobnie fabryka nie była pierwszą tego typu na świecie. Co nie zmienia faktu, że historia pluszowego misia sięga tamtego okresu.

Uczeń 2: . Pierwsze pluszaki były bardziej podobne do prawdziwych niedźwiedzi. Miały dłuższe nogi i łapy. Dopiero Wielki Kryzys lat dwudziestych i trzydziestych zmusił producentów do oszczędności. Przez te zabiegi misie straciły trochę na długości swoich łap i nóg. W ten sposób upodobniły się do współcześnie znanych.
Popularność misiów nie maleje. Pluszaki podobno działają kojąco na dzieci. Dlatego podczas niedawnej akcji “Misie ratują życie” postanowiono rozdawać je dzieciom - ofiarom wypadków drogowych aby zmniejszyć stres wywołany wypadkiem.

Uczeń 3: Miś stał się bohaterem opowiadań dziecięcych, z których najbardziej znanym jest Kubuś Puchatek W Polsce popularne były dobranocki przedstawiające misia, np. Miś Uszatek, Miś Paddington czy Colargol.

Uczeń 1: Lata dwudzieste i trzydzieste xx wieku to okres ręcznej produkcji misiów wysokiej jakości. Po drugiej wojnie światowej najbardziej znanym twórcą misiów był Wendy Boston. Przełomem była możliwość prania pluszowych futerek w pralce. Projekt Wendy Boston ukształtował wizerunek misia aż do lat 70-tych.

Uczeń 2: Współczesny miś, to w odróżnieniu od misia przedwojennego, miś z tkanin syntetycznych, którego oczy są robione z plastiku (podczas gdy oczy starych zacnych pluszaków były tylko i wyłącznie szklane). Odtąd produkcja misiów stała się prostsza i tańsza. Nastąpił czas masowej sprzedaży pluszaków, często produkowanych tanim kosztem w Azji.

Uczeń 3: W połowie lat 70 tych wizerunek misia ulega przemianom, jednak wielbiciele wspominają wzory z początku wieku. Odtąd Miś przestaje być jedynie pluszową zabawką dla dzieci, ale staje się przedmiotem westchnień dorosłych kolekcjonerów. Z myślą o nich na początku lat 80 tych została wyprodukowana kolekcja starych misiów w/g projektu Steiff. W 1984 r. Zostało otwarte muzeum pluszowych misiów w Anglii.

Uczeń 1:Zaczęto organizować aukcje, na których poszczególne modele misiów osiągały ogromne ceny np. jeden z misiów Steiffa został sprzedany za 176 000 dolarów. W latach 70-tych wprowadzono artystyczne wzornictwo pluszowych misiów.
Obecnie żyjemy w czasach ogromnego rozkwitu tradycji pluszowych misiów, zarówno tych starych z początku wieku, ręcznie szytych, które osiągają gigantyczne ceny na aukcjach, jak i tych współczesnych produkowanych masowo w fabrykach na Dalekim Wschodzie. Miś wciąż pozostaje najważniejszą zabawką dziecka i miejmy nadzieję, że już wkrótce nie będzie ani jednego dziecka na świecie, które nie miałoby swojego pluszowego misia.

Uczeń 1: Nie sądziłem, że historia naszego dzisiejszego bohatera objęła swym zasięgiem tak szerokie grono odbiorców.

Uczeń 2: To rzeczywiście fascynujące jak zwykły pluszowy miś potrafił zjednać sobie serca zarówno dzieci jak i dorosłych na całym świecie. Niesamowita historia!

Uczeń 3: Ale lekcja historii już za nami...a co z pozostałymi lekcjami?

Uczeń 2: Ja też nie mogę się doczekać, zwłaszcza, że przed nami lekcja astronomii

Uczeń 3::Nie pozostaje więc nam nic innego jak zaprosić wszystkich na niecodzienną lekcję fizyki

PREZENTACJA O GWIAZDOZBIORZE WIELKIEJ NIEDŹWIEDZICY (nie wkleję, bo robił uczeń...prawa autorskie!;-) )

Uczeń 1: Ta podniebna wyprawa była fascynująca!

Uczeń 2: Masz rację, mnie też zainteresowała ta lekcja, aż szkoda, że już się skończyła

Uczeń 3: Spokojnie, nie martwcie się, bo przed nami równie interesująca lekcja-lekcja przyrody.

FILMIK O ŻYCIU NIEDŹWIEDZI....

Uczeń 1: To były wyjątkowe lekcje. Sporo się dziś dowiedzieliśmy.

Uczeń 2: Jednak najważniejsza z naszych lekcji, to lekcja empatii, za przyczyną której się tu dziś zebraliśmy. Dzięki Wam i waszej bezinteresownej pomocy zebraliśmy ogromny karton zabawek, który rozpromieni niejedną smutną dziecięcą buzię. Dziękujemy wam za ten gest.

DZWONEK-dźwięk

Uczeń 3: Po lekcjach czas na przerwę...

Uczeń 1: ale zaraz, nie tak szybko. Przecież nie ujawniliśmy jeszcze zwycięzcy w naszym konkursie.

Uczeń 2: ach masz rację, tę najbardziej oczekiwaną częśc naszego spotkania zostawiliśmy na koniec

Uczeń 3: Kto zatem został zwycięzcą?

Uczeń 1: Komisja z Samorządem Uczniowskim w składzie po burzliwych naradach wyłoniła zwycięzcę, którym został.....

Uczeń 2:.O wręczenie nagrody prosimy Panią Dyrektor.

Wręczenie nagrody

Uczeń 3: Dziękujemy wszystkim za uwagę!

Dekoracja z wczorajszej imprezy- te w koszyku, to moje z domu ;-)

Filmiki do scenariusza wykonane przez mojego męża:-)

Moje misie mieszkają w koszyku.Na zdjęciu nie widać wszystkich, może zrobię im solowe sesje;-)

W tym roku św. Mikołaj przyszedł do mnie trochę wcześniej...przyszedł z misiem Felixem. Skąd wiedział?! ;-))

Moje ulubione :-)

Mojej biało-czerwonej...11 listopada- Święto Odzyskania Niepodległości

2009-11-11T16:28:00.003+01:00

Przedstawiam klip wykonany przez mojego męża...

Nie mogę się powstrzymać...

2009-11-09T21:51:00.007+01:00

...by nie donieść Wam, że nasza dzielna psinka Lili ma się o wiele lepiej:-)) Niektórzy pewnie wiedzą to już z forum, które podałam 4 posty wstecz...ale z maili od Was wiem, że są też tacy, dla których już sama ta historia jest zbyt wstrząsająca ( i ja to rozumiem) i nie chcą już czytać więcej na forum,by nie przeżywać tego na nowo jednak obchodzi Was los Lili,bo pytacie mnie o psiaka...Dla Was wklejam poniższe zdjęcia:-)))
Na zdjęciach Lili jest ze swoją nową "mamą", wspaniałą osobą,która adoptuje psiaka, a od której otrzymałam zgodę na publikację zdjęć na blogu:-)))
No to proszę bardzo: ;-)

"to chyba pierwszy patyk w pysku...ale szybko się uczy..."

"robaki w trawie też są ciekawe..."

Z pieskiem jest o wiele lepiej, pięknie biegała na spacerze, zaczyna chcieć się bawić i chyba zaczyna słyszeć, bo trochę reaguje na gwizdanie.A co najważniejsze czeka na nią już domek:-)

Fajnie, że tak miło mogę zakończyć dzisiejszy długi dzień:-)))
Życzę Wam dobrej nocki moi drodzy goście!:-))

Jeszcze trochę w temacie naszych mniejszych braci...;-)

2009-11-07T21:11:00.009+01:00

Trochę smutno było w poprzednich postach, ale ku pokrzepieniu serc jest ta wiadomość. W piątek, czyli wczoraj byłam z uczniami szkoły w której pracuję w schronisku dla bezdomnych zwierząt, gdzie w wyniku zorganizowanej na terenie naszej szkoły przez młodzież akcji "Dzień kundelka" mogliśmy przekazać dla schroniska ponad 70 kg karmy, a ponadto makarony, ryż, kaszę, ciepłe koce...Młodzieżspisała się świetnie! Grupka uczniów taszczyła wielkie paki z karmą, naprawdę się zorganizowali i postarali!
To oczywiście zaledwie kropla w morzu potrzeb, ale jak to pięknie jest napisane na blogu Magody, a co pozwolę sobie zacytować: "Jeśli każdy zrobi cokolwiek, razem zrobimy dużo!":-)

APEL cz.II

2009-11-07T21:01:00.004+01:00

Wklejam także apel z prośbą o pomoc dla kotów ze stoczni, który na swoim blogu podała Ori a ja idę za Jej przykładem i rozpowszechniam dalej.
W poprzednich postach było burzliwie i emocjonalnie, więc tym razem dla odmiany krótko i węzłowato.

ZDZIWIENIE...

2009-11-05T14:20:00.005+01:00

Wiecie co Wam powiem? Nie wiem już jak to jest z tym światem....
Los Lili-tego skatowanego szczeniaczka bardzo mną szarpnął, nie mogłam spać w nocy, nie mogłam zrozumieć, pogodzić się z tym, że takie rzeczy się dzieją. Chciałam zorganizować jakąś pomoc dla tej małej, wstawiłam więc linka gdzie mogłam-na tego bloga, wysłałam wiadomość znajomym mailem i na gg, rozpowiedziałam wszystkim w pracy, wstawiłam linka również na pewne forum, które dotąd lubiłam podczytywać. I wiecie co?? Dziwie się, że nie znalazła się ani jedna osoba, która by cokolwiek napisała, jakoś tak ludzie omijali ten wątek...Natomiast inne wątki kwitną obok w najlepsze...Widać ludzie wolą rozmawiać o kosmetykach, urządzaniu łazienek czy pieczeniu ciast...Czy to się nie nazywa obojętność? :(
Smutno mi, że to piszę, ale jakież mogę mieć inne wnioski?? Wtedy gdy ta tragedia się działa także nikt tego nie przerwał...(ten drań maltretował to biedactwo już od dawna, ale pierwszy raz zrobił to aż tak drastycznie...a można było dawno to ukrócić przerwać-gdyby ktokolwiek zareagował....Chciałabym czasem, by ktoś jakąś machina przeniósł mnie do innego, lepszego świata, albo wysłał...nie wiem...w kosmos? Albo sama się wyśle, bo tu się widać nie nadaję:(
Ja wiem, że ludziom czasem brakuje słów, nie wiedzą co napisać...ale ten wątek na rzeczonym forum spadł na dół po prostu z braku zainteresowania i jakichkolwiek wpisów i reakcji...Szkoda... Myślałam, że im więcej osób się dowie, tym więcej pomoże...Na forum ktoś wysłał mi nawet prywatną wiadomość z zarzutem, że na siłę chcę by inni pomogli, a może nie wszyscy chcą i, że zrobią jak sami będą chcieli, a nie dlatego, że ich proszę...No fakt. Jak nie będę chcieli to nic nie zrobią.
Chciałam dobrze...szkoda, że tak to niektórzy odebrali...:-(((

A teraz wieści dla wszystkich zainteresowanych, ale bojących się zajrzeć na forum-nie bójcie się, tam nie tylko jest opis tej psiej tragedii, ale tez pisze czy psinka robi postępy jakieś:) I chyba robi-zaczęła się "miauczeniem niczym kotek" domagać wynoszenia na dwór na siusiu:) To chyba dobra informacja.Ponadto ma już zapewniony (na przyszłość gdy zakończy się leczenie i proces tego drania) nowy dom:)
Pozdrawiam wszystkich odwiedzających !:*

APEL!!!

2009-11-04T18:31:00.012+01:00

Mimo długiej przerwy w prowadzeniu bloga(spowodowanej tragicznym, chronicznym brakiem czasu) nie będzie miło, sympatycznie, zabawnie ani twórczo. Będzie smutno, wstrząsająco...ale też -mam nadzieję- pożytecznie.
Wszystko za sprawą artykułu, który przeczytałam na gazecie.pl 2 dni temu.Po przeczytaniu artykułu strasznie płakałam...Chodzi o bandytę...Nie mogłam uwierzyć, że ktoś taki chodzi sobie po tym świecie....Otóż rzeczony typ tak skatował szczeniaka, że ten ledwo uszedł z życiem! Okładał głowę i szyję psa kamieniem (wcześniej rzucał nim o beton, a dzień wcześniej go skopał)...a gdy ten padł nieprzytomny z bólu i szoku jakiego doznał zwyrodnialec wlókł go po chodniku, w końcu wziął pod pachę, zaniósł do domu i tam dalej się znęcał, bo sąsiedzi słyszeli wycie zwierzęcia.Nad ranem starsza pani-sąsiadka zawiadomiła policję.Psa zabrano.
Najgorsze jest to, że ludzie widzieli zajście, ale nikt nie reagował...Znieczulica straszna! Koszmar jakiś! Więcej przeczytacie na forum, na które trafiłam szukając informacji o dalszych losach psiaka, oraz znajdziecie numer konta na które chętni mogą wpłacać jakieś datki na leczenie pieska.

Ma na imię Lili, bardzo wystraszone, smutne,pełne bólu oczka. Na forum jest numer konta fundacji, która zbiera pieniądze na leczenie zwierzaka. Ma liczne obrażenia doznane w skutek urazu, wylew krwi do mózgu, jest prawie ślepa i głucha....
Ja już wpłaciłam datek i liczę, że inni też się tu znajdą...Nie bądźmy obojętni na krzywdę innych, słabszych od nas,niewinnych istot!!!

(zdjęcia pochodzą z powyższego forum oraz jedno z portalu gazeta.pl)

Zabaw z fotografią ciąg dalszy...;-)

2009-10-11T18:32:00.006+02:00

Wolne niedzielne popołudnie zaowocowało w kolejne fotograficzne przeróbki...Oto efekty:

I wszystko razem:

Podróże kształcą...

2009-10-11T11:13:00.004+02:00

Nie bez powodu mawia się, że podróże kształcą...Podróżując wirtualnie po Waszych blogach czerpię wiele nowej i interesującej wiedzy. Ostatnio np. podczytując "zakamarek" (http://zakamarek-kamili.blogspot.com/) (swoją drogą czy może ktoś mi powiedzieć jak się wstawia link?tzn, żeby po kliknięciu na "zakamarek" odesłało od razu do strony?)dowiedziałam się o istnieniu programu Photo Scape. Zachęcona efektami jakie mogłam podziwiać na tymże blogu postanowiłam sama spróbować. Poniżej wstawiam pierwsze próbki mojej zabawy...Z czasem może będzie lepiej;-))

Pozdrawiam wszystkich odwiedzających i życzę Wam miłej niedzieli! :-))

Nieobecność usprawiedliwiona;-)

2009-09-26T08:45:00.013+02:00

Trochę mnie nie było...trochę zaniedbałam bloga...trochę odpuściłam odwiedzanie Waszych blogów...ale już nadrabiam zaległości;-) Nieobecność moja trochę trwała...ale miałam ważny powód:-))Przygotowania do tego jedynego, ale wspaniałego i wzruszającego dnia pochłonęły mi dużo czasu....wszelkie formalności, zakupy, umawianie się na próbne fryzury, przymiarki itd... Żyłam w zupełnie innym świecie, w innej bajce:-)))Myślę jednak, że wybaczycie mi moją małą nieobecność blogową.Już jestem:-)I powoli wracam do rzeczywistości...A póki co-krótka foto- relacja

Przygotowania...

...a w tle artystyczny nieład...i oczywiście lakier do włosów na stoliku, który się przydał, bo przed wyjściem z domu uratował oczko w pończosze przed dalszą destrukcją...I nikt nawet pojęcia nie miał, że do ołtarza podążyłam z oczkiem...podobno na szczęście...taki mój mały sekrecik;-)

Sprawdzanie czy o niczym nie zapomniałam i czy wszystko na swoim miejscu;-))

Kilka chwil dla fotoreporterów;-)

Przywitanie...

Błogosławieństwo rodziców...tutaj moja mama wręcza nam sporych rozmiarów klucz (oczywiście w stylu retro;-) ), który "ma nam otwierać bramy szczęścia";-))

Jeszcze pamiątkowe zdjęcie po błogosławieństwie z rodzicami i przyszłą teściową;-)

Spojrzenie na zegar-o-cho, chyba czas jechać do kościoła;-)

A tu już podjeżdżamy pod kościół...

... z niecierpliwością czekamy przed kościołem aż skończy się wcześniejszy ślub i uśmiechamy się do wycelowanych w nas obiektywów i gości;-)

Ksiądz wita się z nami i tłumaczy dziewczynce gdzie położyć obrączki;-)

Nadszedł w końcu ten moment...zmierzamy do ołtarza-spokojni i promieniujący szczęściem:-)

I ślubuję Ci...miłość...wierność..i uczciwość małżeńską...oraz, że Cię nie opuszczę aż do śmierci....

Wyjmujemy z pudełka prezent ślubny od naszych przyjaciół gołąbki, którym za chwilę damy wolność...

Pieniążki zbierane na szczęście...

Już jako mąż i żona;-)

...a potem witanie chlebem i solą, pierwszy toast, pierwszy taniec, podziękowania dla rodziców, wspólne krojenie tortu:

,szeptane czule na ucho "mężu..."-"żono..."...oczepiny,zabawa do białego rana:

i mnóstwo wspomnień...:-)

Dziękuję za uwagę;-)

30 lat minęło...

2009-08-22T17:41:00.004+02:00

jak jeden dzień..........
Poniżej coś z wisienką...a raczej to co dzisiaj po wczorajszym dniu zostało:)